ماده ۲۴۹ قانون تجارت

این ماده دلیل اصلی ارزش اسناد تجاری است. هر کس روی سند امضا کرده، کل مبلغ را بدهکار است؛ نه سهمی از آن. دارنده لازم نیست اول سراغ صادرکننده برود. دعوا علیه یکی هم حق رجوع به بقیه را از بین نمی برد. ظهرنویسی که پرداخته، به ظهرنویسان قبل از خود و صادرکننده رجوع می کند.

این امتیاز شرط دارد: اعتراض به موقع (ماده ۲۸۰) و دعوا در مهلت (ماده ۲۸۶). اگر مهلت ها رعایت نشود، حق رجوع به ظهرنویسان از بین می رود (ماده ۲۸۹)؛ اما صادرکننده جز در فرض ماده ۲۹۰ همچنان مسئول است.

ماده ۳۱۴ همین مسئولیت تضامنی را به چک کشانده است. طبق رأی وحدت رویه ۵۳۶، در چک «واخواست» لازم نیست: گواهی عدم پرداخت بانک که ظرف مهلت ماده ۳۱۵ گرفته شده، کار واخواست را می کند.