ماده ۲۷ کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی

(۱) این سند در مورد روابط میان کشورهایی که در حق آنها اعمال می شود، و تا حدودی که اعمال می شود، جایگزین کنوانسیون پاریس مورخ ۲۰ مارس ۱۸۸۳ و اسناد بعدیِ بازنگری خواهد شد.

(۲)

(الف) در مورد کشورهایی که این سند در حق آنها اعمال نمی شود، یا در تمامیت خود اعمال نمی شود، اما سند لیسبون مورخ ۳۱ اکتبر ۱۹۵۸ در حق آنها اعمال می شود، سند اخیر در تمامیت خود یا تا حدودی که این سند به موجب بند (۱) جایگزین آن نمی شود، به قوت خود باقی خواهد ماند.

(ب) به همین ترتیب، در مورد کشورهایی که نه این سند، و نه بخش هایی از آن، و نه سند لیسبون در حق آنها اعمال نمی شود، سند لندن مورخ ۲ ژوئن ۱۹۳۴ در تمامیت خود یا تا حدودی که این سند به موجب بند (۱) جایگزین آن نمی شود، به قوت خود باقی خواهد ماند.

(ج) به همین ترتیب، در مورد کشورهایی که نه این سند، و نه بخش هایی از آن، و نه سند لیسبون، و نه سند لندن در حق آنها اعمال نمی شود، سند لاهه مورخ ۶ نوامبر ۱۹۲۵ در تمامیت خود یا تا حدودی که این سند به موجب بند (۱) جایگزین آن نمی شود، به قوت خود باقی خواهد ماند.

(۳) کشورهای خارج از اتحادیه که طرف این سند می شوند باید آن را در رابطه با هر کشور عضو اتحادیه که طرف این سند نیست، یا کشوری که اگرچه طرف این سند است اما اعلامیه ای بر اساس بند (۱) قسمتِ ب جزء یکم ماده ۲۰ صادر کرده است، اعمال کنند. چنین کشورهایی اذعان می دارند که کشور عضو اتحادیه مذکور می تواند در روابط خود با آنها، مقررات جدیدترین سندی را که طرف آن است اعمال کند.