ماده ۸۴ قانون حمایت از مالکیت صنعتی

متن ۱۴۰۳ می گوید «جدید و اصیل». ماده ۲۱ قانون ۱۳۸۶ می گفت «جدید و یا اصیل». این تغییر یک کلمه ای، معیار را سخت تر کرده: حالا هر دو شرط لازم است.

تازگی جهانی است و هر افشایی را می شمارد: فروش، نمایشگاه، تبلیغ، انتشار در شبکه های اجتماعی. طراحی که محصولش را پیش از ثبت در فضای مجازی معرفی می کند، تازگی را از دست می دهد. برای طرح صنعتی برخلاف اختراع، مهلت ارفاقی شش ماهه پس از افشا در متن نیامده؛ ماده ۹۴ تبصره ۲ ماده ۱۲ را مجری دانسته (تعریف فن پیشین) نه تبصره ۳ آن را.

اصالت یعنی طرح کار مستقل طراح است. تقلید از طرح موجود، حتی اگر آن طرح هرگز ثبت نشده باشد، اصیل نیست.

ترتیب درست: اول اظهارنامه، بعد رونمایی. اگر عرضه زودتر لازم است، دست کم پیش از آن اظهارنامه داده شود؛ ماده ۹۰ اجازه می دهد انتشار رسمی اظهارنامه تا دوازده ماه عقب بیفتد.