ماده ۲۷ معاهده همکاری ثبت اختراع (پی سی تی)

(۱) هیچ قانون ملی نباید رعایت الزامات مربوط به شکل یا محتویات درخواست (اظهارنامه) بین المللی را که متفاوت از یا علاوه بر الزامات مقرر در این معاهده و آیین نامه باشد الزامی کند.

(۲) مقررات بند (۱) نه بر اعمال مقررات بند (۲) ماده ۷ تاثیری دارد و نه مانع از آن می شود که هر قانون ملی، پس از آنکه رسیدگی به درخواست (اظهارنامه) بین المللی در اداره تعیین شده آغاز شد، ارائه موارد زیر را الزامی نماید:

(یکم) هنگامی که متقاضی شخص حقوقی است، نام مقامی که حق نمایندگی آن شخص حقوقی را دارد،

(دوم) اسنادی که بخشی از درخواست (اظهارنامه) بین المللی نیستند ولی دلیل ادعاها یا اظهارات بیان شده در آن درخواست (اظهارنامه) به شمار می روند، از جمله تایید درخواست (اظهارنامه) بین المللی با امضای متقاضی در صورتی که آن درخواست (اظهارنامه) در زمان تسلیم، توسط نماینده یا وکیل او امضا شده باشد.

(۳) در مواردی که متقاضی برای مقاصد هر دولت تعیین شده، بر طبق قانون ملی آن دولت به این دلیل که مخترع نیست واجد شرایط برای تسلیم درخواست (اظهارنامه) ملی نباشد، درخواست (اظهارنامه) بین المللی می تواند توسط اداره تعیین شده رد شود.

(۴) در مواردی که قانون ملی در خصوص شکل یا محتویات درخواست های (اظهارنامه های) ملی، الزاماتی را مقرر می دارد که از دیدگاه متقاضیان مساعدتر از الزامات مقرر در این معاهده و آیین نامه در خصوص درخواست های (اظهارنامه های) بین المللی است، اداره ملی، دادگاه ها و هر مرجع صلاحیت دار دیگر متعلق به دولت تعیین شده یا فعال از طرف آن می توانند الزامات نخست را به جای الزامات اخیر در مورد درخواست های (اظهارنامه های) بین المللی اعمال نمایند، مگر در مواردی که متقاضی اصرار ورزد که الزامات مقرر در این معاهده و آیین نامه در مورد درخواست (اظهارنامه) بین المللی او اعمال شود.

(۵) هیچ چیز در این معاهده و آیین نامه به گونه ای در نظر گرفته نشده است که به عنوان تجویز امری تفسیر شود که آزادی هر دولت متعاهد را برای مقرر داشتن شرایط ماهوی قابلیت ثبت اختراع (ورقه اختراع) به نحوی که مایل است محدود سازد. به ویژه، هر گونه مقرره در این معاهده و آیین نامه در خصوص تعریف دانش پیشین صرفا برای مقاصد تشریفات بین المللی است و در نتیجه، هر دولت متعاهد آزاد است که هنگام تعیین قابلیت ثبت اختراع (ورقه اختراع) برای اختراعی که در یک درخواست (اظهارنامه) بین المللی ادعا شده است، معیارهای قانون ملی خود را در خصوص دانش پیشین و سایر شرایط قابلیت ثبت اختراع (ورقه اختراع) که الزامات مربوط به شکل و محتویات درخواست ها (اظهارنامه ها) را تشکیل نمی دهند، اعمال نماید.

(۶) قانون ملی می تواند مقرر دارد که متقاضی، مدارکی را در رابطه با هر یک از شرایط ماهوی قابلیت ثبت اختراع (ورقه اختراع) مقرر در آن قانون ارائه دهد.

(۷) هر اداره دریافت کننده یا، پس از آنکه رسیدگی به درخواست (اظهارنامه) بین المللی در اداره تعیین شده آغاز شد، آن اداره می تواند قانون ملی را تا آنجا که مربوط به هر گونه شرط دایر بر این است که متقاضی باید توسط وکیلی که حق نمایندگی متقاضیان نزد اداره مذکور را دارد نمایندگی شود و یا اینکه متقاضی باید نشانی ای در دولت تعیین شده به منظور دریافت اخطاریه ها داشته باشد اعمال نماید.

(۸) هیچ چیز در این معاهده و آیین نامه به گونه ای در نظر گرفته نشده است که به عنوان محدود کننده آزادی هر دولت متعاهد برای اعمال اقداماتی که جهت حفظ امنیت ملی خود ضروری می داند، یا محدود کننده حق مقیمان یا اتباع خود برای تسلیم درخواست های (اظهارنامه های) بین المللی به منظور حفاظت از منافع اقتصادی عمومی آن دولت تفسیر شود.