ماده ۷ قانون حمایت از مالکیت صنعتی

صدر ماده آزادی می دهد: انتقال یا وثیقه گذاشتن سهم به رضایت دیگر شرکا نیاز ندارد.

تبصره ۱ این آزادی را محدود کرده. فروشنده باید پیشنهاد فروشش را به شرکا اعلام کند. حالا دو حالت پیش می آید. اگر خریدار بیرونی و یکی از شرکا قیمت برابر بدهند، شریک تا پانزده روز اولویت دارد. اگر خریدار بیرونی قیمت بالاتری بدهد، شرکای دیگر تا پنج روز اولویت دارند که با همان قیمت بخرند.

تبصره ۲ به هر شریک اجازه داده به تنهایی برای نقض به دادگاه برود. لازم نیست همه با هم شاکی شوند.

تبصره ۳ قفل شدن اختراع را حل کرده. اگر بعضی شرکا با بهره برداری مخالف باشند، بقیه می توانند از دادگاه الزام آنها را بخواهند و با پرداخت «مابه ازای عادله» سهم آنها از منافع، اختراع را به کار بگیرند.

این ماده جای قرارداد میان شرکا را نمی گیرد. مهلت های پانزده و پنج روزه کوتاه اند و شیوه اعلام پیشنهاد را قانون نگفته. اظهارنامه رسمی ساده ترین راه است تا تاریخ اعلام قابل اثبات باشد. گروه هایی که اختراع مشترک دارند بهتر است از ابتدا درباره فروش، قیمت گذاری و بهره برداری توافق مکتوب داشته باشند.

قانون ۱۳۸۶ درباره حقوق شرکای اختراع جز مالکیت مشترک (بند «ب» ماده ۵) و قابل انتقال بودن حقوق (بند «د») حکم جزئی نداشت. حق اولویت خرید، حق اقامه دعوای انفرادی و الزام شریک ممتنع تازه اند.