کنوانسیون تأسیس سازمان جهانی مالکیت فکری (وایپو)

بدین وسیله سازمان جهانی مالکیت فکری تاسیس می شود.

از نظر این کنوانسیون:

(یکم) «سازمان» به معنای سازمان جهانی مالکیت فکری (وایپو) است؛

(دوم) «دفتر بین المللی» به معنای دفتر بین المللی مالکیت فکری است؛

(سوم) «کنوانسیون پاریس» به معنای کنوانسیون حمایت از مالکیت صنعتی امضا شده در ۲۰ مارس ۱۸۸۳، شامل هر یک از بازنگری های آن است؛

(چهارم) «کنوانسیون برن» به معنای کنوانسیون حمایت از آثار ادبی و هنری امضا شده در ۹ سپتامبر ۱۸۸۶، شامل هر یک از بازنگری های آن است؛

(پنجم) «اتحادیه پاریس» به معنای اتحادیه بین المللی تاسیس شده به موجب کنوانسیون پاریس است؛

(ششم) «اتحادیه برن» به معنای اتحادیه بین المللی تاسیس شده به موجب کنوانسیون برن است؛

(هفتم) «اتحادیه ها» به معنای اتحادیه پاریس، اتحادیه های خاص و موافقت نامه های تاسیس شده در ارتباط با آن اتحادیه، اتحادیه برن، و هر موافقت نامه بین المللی دیگری است که به منظور ارتقای حمایت از مالکیت فکری تنظیم شده و اداره آن به موجب بند (سوم) ماده ۴ توسط سازمان بر عهده گرفته می شود؛

(هشتم) «مالکیت فکری» شامل حقوق مربوط به موارد زیر خواهد بود:

- آثار ادبی، هنری و علمی،

- اجراهای هنرمندان مجری، آثار صوتی، و برنامه های پخش،

- اختراعات در کلیه زمینه های تلاش انسان،

- کشفیات علمی،

- طرح های صنعتی،

- علائم تجاری، علائم خدماتی، و نام ها و عناوین تجاری،

- حمایت در برابر رقابت نامشروع،

و کلیه حقوق دیگر ناشی از فعالیت فکری در زمینه های صنعتی، علمی، ادبی یا هنری.

اهداف سازمان عبارت اند از:

(یکم) ارتقای حمایت از مالکیت فکری در سراسر جهان از طریق همکاری میان دولت ها و، در صورت اقتضا، در همکاری با هر سازمان بین المللی دیگر،

(دوم) تأمین همکاری اداری میان اتحادیه ها.

به منظور نیل به اهداف توصیف شده در ماده ۳، سازمان از طریق ارکان صلاحیت دار خود، و با رعایت صلاحیت هر یک از اتحادیه ها:

(یکم) باید اتخاذ اقداماتی را که به منظور تسهیل حمایت کارآمد از مالکیت فکری در سراسر جهان و هماهنگ سازی قوانین ملی در این زمینه طراحی شده اند، ارتقا دهد؛

(دوم) باید وظایف اداری اتحادیه پاریس، اتحادیه های خاص تاسیس شده در ارتباط با آن اتحادیه، و اتحادیه برن را به انجام رساند؛

(سوم) می تواند موافقت کند که اداره هر موافقت نامه بین المللی دیگر را که برای ارتقای حمایت از مالکیت فکری تنظیم شده است، بر عهده گیرد یا در آن مشارکت نماید؛

(چهارم) باید انعقاد موافقت نامه های بین المللی طراحی شده برای ارتقای حمایت از مالکیت فکری را تشویق کند؛

(پنجم) باید همکاری خود را به دولت هایی که متقاضی کمک حقوقی - فنی در زمینه مالکیت فکری هستند، ارائه دهد؛

(ششم) باید اطلاعات مربوط به حمایت از مالکیت فکری را گردآوری و منتشر کند، بررسی ها را در این زمینه انجام داده و ارتقا بخشد، و نتایج چنین بررسی هایی را به چاپ رساند؛

(هفتم) باید خدماتی را حفظ کند که حمایت بین المللی از مالکیت فکری را تسهیل می نمایند و، در صورت اقتضا، ترتیبات ثبت در این زمینه و انتشار داده های مربوط به ثبت ها را فراهم آورد؛

(هشتم) باید کلیه اقدامات مناسب دیگر را به عمل آورد.

(۱) عضویت در سازمان برای هر دولتی که عضو هر یک از اتحادیه ها به گونه تعریف شده در بند (هفتم) ماده ۲ باشد، آزاد خواهد بود.

(۲) عضویت در سازمان به همان میزان برای هر دولتی که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نباشد نیز آزاد خواهد بود، مشروط بر این که:

(یکم) عضو سازمان ملل متحد، هر یک از نهادهای تخصصی مرتبط با سازمان ملل متحد، یا آژانس بین المللی انرژی اتمی باشد، یا طرف اساسنامه دیوان بین المللی دادگستری باشد، یا

(دوم) توسط مجمع عمومی برای تبدیل شدن به طرف این کنوانسیون دعوت شود.

(۱)

(الف) مجمع عمومی مرکب از دولت های طرف این کنوانسیون که عضو هر یک از اتحادیه ها هستند، تشکیل می شود.

(ب) دولت هر یک از دولت ها توسط یک نماینده نمایندگی می شود، که می تواند از سوی نمایندگان جانشین، مشاوران و کارشناسان یاری شود.

(ج) هزینه های هر هیئت نمایندگی بر عهده دولتی خواهد بود که آن را منصوب کرده است.

(۲) مجمع عمومی باید:

(یکم) مدیر کل را بنا به معرفی کمیته هماهنگی منصوب نماید؛

(دوم) گزارش های مدیر کل در خصوص سازمان را بررسی و تصویب نماید و کلیه دستورالعمل های لازم را به وی بدهد؛

(سوم) گزارش ها و فعالیت های کمیته هماهنگی را بررسی و تصویب نماید و به این کمیته دستورالعمل هایی بدهد؛

(چهارم) بودجه دو ساله هزینه های مشترک اتحادیه ها را تصویب نماید؛

(پنجم) تدابیر پیشنهادی مدیر کل را در خصوص اداره موافقت نامه های بین المللی مذکور در بند (سوم) ماده ۴ تصویب نماید؛

(ششم) مقررات مالی سازمان را تصویب نماید؛

(هفتم) با در نظر گرفتن رویه سازمان ملل متحد، زبان های کاری دبیرخانه را تعیین نماید؛

(هشتم) از دولت های مذکور در قسمت (دوم) بند (۲) ماده ۵ برای پیوستن به این کنوانسیون دعوت به عمل آورد؛

(نهم) تعیین نماید کدام یک از دولت های غیر عضو سازمان و کدام یک از سازمان های بین الدولی و بین المللی غیر دولتی به عنوان ناظر به جلسات آن پذیرفته شوند؛

(دهم) سایر وظایفی را که به موجب این کنوانسیون مقتضی است اعمال نماید.

(۳)

(الف) هر دولت، خواه عضو یک یا چند اتحادیه باشد، در مجمع عمومی دارای یک رأی خواهد بود.

(ب) نیمی از دولت های عضو مجمع عمومی حد نصاب را تشکیل می دهند.

(ج) علی رغم مقررات جزء (ب)، چنانچه در هر دوره اجلاس، تعداد دولت های دارای نماینده کمتر از نصف ولی برابر با یا بیشتر از یک سوم دولت های عضو مجمع عمومی باشد، مجمع عمومی می تواند تصمیم گیری نماید، اما به استثنای تصمیمات مربوط به آیین کار خود، کلیه این تصمیمات تنها در صورتی نافذ خواهند بود که شرایط زیر برآورده شده باشد. دفتر بین المللی باید تصمیمات مذکور را به دولت های عضو مجمع عمومی که نماینده نداشته اند ابلاغ نماید و از آن ها دعوت کند که ظرف مدت سه ماه از تاریخ ابلاغ، رأی یا امتناع خود را کتباً ابراز دارند. چنانچه در انقضای این مدت، تعداد دولت هایی که بدین ترتیب رأی یا امتناع خود را ابراز داشته اند به تعداد دولت هایی برسد که برای حصول حد نصاب در خود دوره اجلاس کسری بوده است، تصمیمات مذکور نافذ خواهند شد، مشروط بر آن که در همان حال، اکثریت لازم کماکان حاصل باشد.

(د) با رعایت مقررات جزءهای (هـ) و (و)، مجمع عمومی تصمیمات خود را با اکثریت دو سوم آرای مأخوذه اتخاذ خواهد کرد.

(هـ) تصویب تدابیر مربوط به اداره موافقت نامه های بین المللی مذکور در بند (سوم) ماده ۴ مستلزم اکثریت سه چهارم آرای مأخوذه خواهد بود.

(و) تصویب موافقت نامه با سازمان ملل متحد به موجب مواد ۵۷ و ۶۳ منشور ملل متحد مستلزم اکثریت نه دهم آرای مأخوذه خواهد بود.

(ز) برای انتصاب مدیر کل (قسمت (یکم) بند (۲))، تصویب تدابیر پیشنهادی مدیر کل در خصوص اداره موافقت نامه های بین المللی (قسمت (پنجم) بند (۲))، و انتقال مقر (ماده ۱۰)، اکثریت لازم باید نه تنها در مجمع عمومی، بلکه همچنین در مجمع اتحادیه پاریس و مجمع اتحادیه برن حاصل گردد.

(ح) آرای ممتنع رأی محسوب نخواهند شد.

(ط) هر نماینده فقط می تواند یک دولت را نمایندگی کند و تنها به نام یک دولت رأی دهد.

(۴)

(الف) مجمع عمومی هر دو سال تقویمی یک بار در دوره اجلاس عادی، با دعوت مدیر کل تشکیل جلسه خواهد داد.

(ب) مجمع عمومی در دوره اجلاس فوق العاده، با دعوت مدیر کل، بنا به درخواست کمیته هماهنگی یا به درخواست یک چهارم دولت های عضو مجمع عمومی تشکیل جلسه خواهد داد.

(ج) جلسات در مقر سازمان تشکیل خواهد شد.

(۵) دولت های طرف این کنوانسیون که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نیستند، به عنوان ناظر به جلسات مجمع عمومی پذیرفته خواهند شد.

(۶) مجمع عمومی آیین کار خود را تصویب خواهد کرد.

(۱)

(الف) کنفرانسی مرکب از دولتهای طرف این کنوانسیون، اعم از اینکه عضو هر یک از اتحادیه ها باشند یا نباشند، تشکیل می شود.

(ب) دولت هر کشور توسط یک نماینده نمایندگی می شود، که می تواند توسط نمایندگان علی البدل، مشاوران و کارشناسان همراهی شود.

(ج) هزینه های هر هیئت نمایندگی بر عهده دولتی خواهد بود که آن را منصوب کرده است.

(۲) کنفرانس باید:

(یکم) موضوعات دارای منافع عمومی در حوزه مالکیت معنوی را مورد بحث قرار دهد و می تواند با توجه به صلاحیت و استقلال اتحادیه ها، توصیه هایی در رابطه با چنین موضوعاتی اتخاذ کند؛

(دوم) بودجه دو سالانه کنفرانس را تصویب کند؛

(سوم) در محدوده بودجه کنفرانس، برنامه دو سالانه کمکهای حقوقی-فنی را تنظیم کند؛

(چهارم) اصلاحات این کنوانسیون را به نحوی که در ماده ۱۷ مقرر گردیده است تصویب کند؛

(پنجم) تعیین کند که چه دولتهایی که عضو سازمان نیستند و چه سازمانهای بین الدولی و بین المللی غیردولتی به عنوان ناظر در جلسات آن پذیرفته شوند؛

(ششم) سایر وظایفی را که به موجب این کنوانسیون مقتضی است اعمال کند.

(۳)

(الف) هر دولت عضو در کنفرانس دارای یک حق رأی خواهد بود.

(ب) یک سوم دولتهای عضو، حد نصاب را تشکیل می دهند.

(ج) با رعایت مقررات ماده ۱۷، کنفرانس تصمیمات خود را با اکثریت دو سوم آرای مأخوذه اتخاذ خواهد کرد.

(د) میزان سهمیه های دولتهای طرف این کنوانسیون که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نیستند، از طریق رأی گیری تعیین خواهد شد که در آن تنها نمایندگان چنین دولتهایی حق رأی خواهند داشت.

(هـ) آرای ممتنع، رأی به شمار نخواهند آمد.

(و) هر نماینده فقط می تواند نماینده یک دولت باشد و تنها به نام یک دولت رأی دهد.

(۴)

(الف) کنفرانس در اجلاسیه عادی، با دعوت مدیر کل، در همان دوره و در همان محل مجمع عمومی تشکیل جلسه می دهد.

(ب) کنفرانس در اجلاسیه فوق العاده، با دعوت مدیر کل، بنا به درخواست اکثریت دولتهای عضو تشکیل جلسه می دهد.

(۵) کنفرانس آیین کار خود را تصویب خواهد کرد.

(۱)

(الف) کمیته هماهنگی مرکب از دولت های طرف این کنوانسیون که عضو کمیته اجرایی اتحادیه پاریس، یا کمیته اجرایی اتحادیه برن، یا هر دو هستند، وجود خواهد داشت. با این حال، اگر هر یک از این کمیته های اجرایی متشکل از بیش از یک چهارم تعداد کشورهای عضو مجمعی باشد که آن را انتخاب کرده است، در این صورت آن کمیته اجرایی باید از میان اعضای خود دولت هایی را که عضو کمیته هماهنگی خواهند بود، به گونه ای تعیین کند که تعداد آن ها از یک چهارمِ مذکور در بالا تجاوز نکند؛ با این درک که کشوری که مقر سازمان در قلمرو آن واقع است در محاسبه یک چهارم مذکور منظور نخواهد شد.

(ب) دولت هر دولت عضو کمیته هماهنگی باید توسط یک نماینده نمایندگی شود، که می تواند توسط نمایندگان جانشین، مشاوران و کارشناسان یاری گردد.

(ج) هر زمان که کمیته هماهنگی موضوعاتی را که مستقیما به برنامه یا بودجه کنفرانس و دستور کار آن مربوط می شود، یا پیشنهادهای مربوط به اصلاح این کنوانسیون را که بر حقوق یا تعهدات دولت های طرف این کنوانسیون که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نیستند اثر می گذارد بررسی کند، یک چهارم از این دولت ها باید در جلسات کمیته هماهنگی با حقوقی برابر با اعضای آن کمیته شرکت کنند. کنفرانس باید در هر یک از اجلاسیه های عادی خود این دولت ها را تعیین کند.

(د) هزینه های هر هیئت نمایندگی باید بر عهده دولتی باشد که آن را منصوب کرده است.

(۲) اگر سایر اتحادیه های اداره شده توسط سازمان مایل باشند به عنوان چنین اتحادیه ای در کمیته هماهنگی نمایندگی داشته باشند، نمایندگان آن ها باید از میان دولت های عضو کمیته هماهنگی منصوب شوند.

(۳) کمیته هماهنگی باید:

(یکم) به ارکان اتحادیه ها، مجمع عمومی، کنفرانس و مدیر کل در مورد تمام امور اداری، مالی و سایر موضوعات دارای منفعت مشترک برای دو یا چند اتحادیه، یا برای یک یا چند اتحادیه و سازمان، و به ویژه در مورد بودجه هزینه های مشترک اتحادیه ها، نظر مشورتی بدهد؛

(دوم) پیش نویس دستور کار مجمع عمومی را تهیه کند؛

(سوم) پیش نویس دستور کار و پیش نویس برنامه و بودجه کنفرانس را تهیه کند؛

(چهارم) [حذف شده است]

(پنجم) هنگامی که دوره تصدی مدیر کل در شرف انقضا است، یا هنگامی که در سمت مدیر کل بلاتصدی وجود دارد، نامزدی را جهت انتصاب به این سمت توسط مجمع عمومی معرفی کند؛ چنانچه مجمع عمومی نامزد معرفی شده را منصوب نکند، کمیته هماهنگی باید نامزد دیگری را معرفی کند؛ این تشریفات باید تا زمانی که آخرین نامزد توسط مجمع عمومی منصوب شود تکرار گردد؛

(ششم) چنانچه سمت مدیر کل در فاصله میان دو اجلاسیه مجمع عمومی بلاتصدی شود، یک کفیل مدیر کل را برای دوره پیش از تصدی سمت توسط مدیر کل جدید منصوب کند؛

(هفتم) سایر وظایفی را که به موجب این کنوانسیون به آن محول شده است انجام دهد.

(۴)

(الف) کمیته هماهنگی باید هر سال یک بار در اجلاسیه عادی، بنا به دعوت مدیر کل تشکیل جلسه دهد. این کمیته به طور معمول در مقر سازمان تشکیل جلسه خواهد داد.

(ب) کمیته هماهنگی باید در اجلاسیه فوق العاده، بنا به دعوت مدیر کل، خواه به ابتکار خود او یا بنا به درخواست رئیس آن یا یک چهارم از اعضای آن تشکیل جلسه دهد.

(۵)

(الف) هر دولت اعم از اینکه عضو یکی یا هر دو کمیته اجرایی مذکور در قسمت (الف) بند (۱) باشد، در کمیته هماهنگی دارای یک رأی خواهد بود.

(ب) نصف اعضای کمیته هماهنگی نصاب رسمیت جلسات را تشکیل خواهند داد.

(ج) یک نماینده فقط می تواند یک دولت را نمایندگی کند و فقط به نام یک دولت رأی دهد.

(۶)

(الف) کمیته هماهنگی باید نظرات خود را ابراز و تصمیمات خود را با اکثریت ساده آرای مأخوذه اتخاذ کند. آرای ممتنع به عنوان رأی محسوب نخواهند شد.

(ب) حتی در صورت حصول اکثریت ساده، هر یک از اعضای کمیته هماهنگی می تواند بلافاصله پس از رأی گیری درخواست کند که آرا به شیوه زیر مورد بازشماری ویژه قرار گیرد: دو فهرست جداگانه تهیه خواهد شد، یکی حاوی اسامی دولت های عضو کمیته اجرایی اتحادیه پاریس و دیگری اسامی دولت های عضو کمیته اجرایی اتحادیه برن؛ رأی هر دولت در برابر نام آن در هر فهرستی که نامش در آن درج است ثبت خواهد شد. چنانچه این بازشماری ویژه نشان دهد که اکثریت ساده در هر یک از آن فهرست ها به دست نیامده است، پیشنهاد تصویب شده تلقی نخواهد شد.

(۷) هر دولت عضو سازمان که عضو کمیته هماهنگی نباشد می تواند در جلسات کمیته توسط ناظرانی نمایندگی شود که حق شرکت در مباحثات را دارند ولی حق رأی ندارند.

(۸) کمیته هماهنگی باید آیین کار خود را تصویب کند.

(۱) دفتر بین المللی باید دبیرخانه سازمان باشد.

(۲) دفتر بین المللی باید توسط مدیر کل، با همکاری دو یا چند معاون مدیر کل، اداره شود.

(۳) مدیر کل باید برای یک دوره معین که نباید کمتر از شش سال باشد، منصوب شود. او می تواند برای دوره های معین مجدداً منصوب شود. دوره های انتصاب اولیه و انتصاب های بعدی احتمالی، و نیز تمامی شرایط دیگر انتصاب، باید توسط مجمع عمومی تعیین شود.

(۴)

(الف) مدیر کل باید بالاترین مقام اجرایی سازمان باشد.

(ب) او باید نماینده سازمان باشد.

(ج) او باید در خصوص امور داخلی و خارجی سازمان، به مجمع عمومی گزارش دهد و از دستورالعمل های آن پیروی کند.

(۵) مدیر کل باید پیش نویس برنامه ها و بودجه ها و گزارش های ادواری درباره فعالیت ها را تهیه کند. او باید آن ها را به دولت های کشورهای ذی نفع و به ارکان صالح اتحادیه ها و سازمان ارسال کند.

(۶) مدیر کل و هر یک از اعضای کارمندان که توسط او تعیین شود، باید بدون داشتن حق رای، در تمام جلسات مجمع عمومی، کنفرانس، کمیته هماهنگی، و هر کمیته یا گروه کاری دیگر شرکت کنند. مدیر کل یا یکی از اعضای کارمندان که توسط او تعیین شود، باید به حکم سمت خود دبیر این ارکان باشد.

(۷) مدیر کل باید کارمندان لازم را برای انجام کارآمد وظایف دفتر بین المللی منصوب کند. او باید معاونان مدیر کل را پس از تصویب کمیته هماهنگی منصوب نماید. شرایط استخدام باید به موجب آیین نامه کارمندان که به پیشنهاد مدیر کل به تصویب کمیته هماهنگی می رسد، تعیین شود. ملاحظه اصلی در استخدام کارمندان و در تعیین شرایط خدمت باید ضرورت تامین بالاترین معیارهای کارایی، شایستگی، و درستکاری باشد. به اهمیت استخدام کارمندان بر پایه جغرافیایی هر چه گسترده تر باید توجه لازم مبذول شود.

(۸) ماهیت مسئولیت های مدیر کل و کارمندان باید منحصراً بین المللی باشد. آنان در انجام وظایف خود نباید از هیچ دولت یا از هیچ مرجع خارج از سازمان دستورالعملی را درخواست یا دریافت کنند. آنان باید از هر اقدامی که ممکن است به موقعیت آن ها به عنوان مقامات بین المللی لطمه بزند خودداری کنند. هر دولت عضو متعهد می شود که ماهیت منحصراً بین المللی مسئولیت های مدیر کل و کارمندان را محترم شمارد، و در صدد برنیاید که بر آنان در انجام وظایفشان تاثیر بگذارد.

(۱) مقر سازمان باید در ژنو باشد.

(۲) درباره انتقال آن می تواند طبق آنچه در بند (۳) قسمت های (د) و (ز) ماده ۶ مقرر شده است تصمیم گیری شود.

(۱) سازمان باید دارای دو بودجه جداگانه باشد: بودجه هزینه های مشترک اتحادیه ها، و بودجه کنفرانس.

(۲)

(الف) بودجه هزینه های مشترک اتحادیه ها باید شامل پیش بینی هزینه هایی باشد که مورد علاقه چندین اتحادیه است.

(ب) این بودجه باید از منابع زیر تامین مالی شود:

(یکم) سهمیه های پرداختی اتحادیه ها، مشروط بر این که مبلغ سهمیه هر اتحادیه توسط مجمع آن اتحادیه، با توجه به نفعی که آن اتحادیه در هزینه های مشترک دارد، تعیین شود؛

(دوم) وجوه مقرر برای خدماتی که توسط دفتر بین المللی انجام می شود و با هیچ یک از اتحادیه ها ارتباط مستقیم ندارد یا برای خدماتی که توسط دفتر بین المللی در زمینه کمک های حقوقی-فنی ارائه می شود دریافت نشده است؛

(سوم) فروش، یا حق امتیازهای مربوط به، انتشارات دفتر بین المللی که مستقیما مربوط به هیچ یک از اتحادیه ها نیست؛

(چهارم) هدایا، وصایا، و کمک های بلاعوض اعطا شده به سازمان، به استثنای موارد مذکور در بند (۳) قسمتِ (ب) جزء (چهارم)؛

(پنجم) اجاره ها، بهره ها، و سایر درآمدهای متفرقه سازمان.

(۳)

(الف) بودجه کنفرانس باید شامل پیش بینی هزینه های برگزاری اجلاس های کنفرانس و هزینه های برنامه کمک های حقوقی-فنی باشد.

(ب) این بودجه باید از منابع زیر تامین مالی شود:

(یکم) سهمیه های پرداختی دولت های طرف این کنوانسیون که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نیستند؛

(دوم) هر گونه مبالغی که توسط اتحادیه ها در اختیار این بودجه قرار می گیرد، مشروط بر این که میزان مبلغ قرار داده شده در اختیار توسط هر اتحادیه، به وسیله مجمع آن اتحادیه تعیین شود و هر اتحادیه آزاد باشد که از مشارکت در بودجه مذکور خودداری نماید؛

(سوم) مبالغ دریافتی بابت خدمات ارائه شده توسط دفتر بین المللی در زمینه کمک های حقوقی-فنی؛

(چهارم) هدایا، وصایا، و کمک های بلاعوض اعطا شده به سازمان برای اهداف مذکور در جزءِ (الف).

(۴)

(الف) به منظور تعیین سهمیه خود در بودجه کنفرانس، هر دولت طرف این کنوانسیون که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نیست باید متعلق به یک طبقه باشد، و سهمیه های سالانه خود را بر اساس تعداد واحدهایی که به شرح زیر تعیین شده است پرداخت نماید:

طبقه الف .......... ۱۰

طبقه ب ............ ۳

طبقه ج ............ ۱

(ب) هر یک از این دولت ها باید هم زمان با اقدام مقرر در بند (۱) ماده ۱۴، طبقه ای را که مایل است به آن تعلق داشته باشد مشخص نماید. هر یک از این دولت ها می تواند طبقه خود را تغییر دهد. اگر طبقه پایین تری را انتخاب کند، آن دولت باید این امر را در یکی از اجلاس های عادی کنفرانس به آن اعلام کند. هر گونه تغییری از این دست باید در آغاز سال تقویمی پس از آن اجلاس نافذ شود.

(ج) سهمیه سالانه هر یک از این دولت ها باید مبلغی باشد با همان نسبتی به کل مبلغی که باید توسط همه این دولت ها به بودجه کنفرانس پرداخت شود، که نسبت تعداد واحدهای آن به مجموع واحدهای همه دولت های مذکور است.

(د) سهمیه ها باید در روز اول ژانویه هر سال سررسید شوند.

(هـ) چنانچه بودجه پیش از آغاز یک دوره مالی جدید به تصویب نرسد، بودجه باید مطابق آیین نامه مالی در همان سطح بودجه سال قبل باشد.

(۵) هر دولت طرف این کنوانسیون که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نباشد و در پرداخت سهمیه های مالی خود بر اساس این ماده معوقه داشته باشد، و هر دولت طرف این کنوانسیون که عضو هر یک از اتحادیه ها باشد و در پرداخت سهمیه های خود به هر یک از اتحادیه ها معوقه داشته باشد، در صورتی که مبلغ معوقات آن مساوی یا بیشتر از مبلغ سهمیه های سررسید شده آن برای دو سال کامل پیشین باشد، در هیچ یک از ارکان سازمان که در آن عضویت دارد حق رای نخواهد داشت. با این حال، هر یک از این ارکان می تواند به چنین دولتی اجازه دهد که به اعمال رای خود در آن رکن ادامه دهد، مشروط بر این که و تا زمانی که احراز نماید تاخیر در پرداخت ناشی از اوضاع و احوال استثنایی و غیر قابل اجتناب بوده است.

(۶) میزان هزینه ها و وجوه مقرر برای خدمات ارائه شده توسط دفتر بین المللی در زمینه کمک های حقوقی-فنی باید توسط مدیر کل تعیین شود و به کمیته هماهنگی گزارش گردد.

(۷) سازمان می تواند با تصویب کمیته هماهنگی، هدایا، وصایا، و کمک های بلاعوض را مستقیما از دولت ها، موسسات عمومی یا خصوصی، انجمن ها یا اشخاص حقیقی دریافت کند.

(۸)

(الف) سازمان باید دارای یک صندوق سرمایه در گردش باشد که از پرداخت یکباره انجام شده توسط اتحادیه ها و توسط هر دولت طرف این کنوانسیون که عضو هیچ اتحادیه ای نیست تشکیل می شود. چنانچه موجودی صندوق ناکافی گردد، باید افزایش یابد.

(ب) میزان پرداخت یکباره هر اتحادیه و مشارکت احتمالی آن در هر گونه افزایش باید توسط مجمع آن تعیین شود.

(ج) میزان پرداخت یکباره هر دولت طرف این کنوانسیون که عضو هیچ اتحادیه ای نیست و سهم آن در هر گونه افزایش باید نسبتی از سهمیه آن دولت برای سالی باشد که در آن صندوق تاسیس می شود یا افزایش تصمیم گیری می شود. این نسبت و شرایط پرداخت باید بنا به پیشنهاد مدیر کل و پس از استماع نظر مشورتی کمیته هماهنگی، توسط کنفرانس تعیین شود.

(۹)

(الف) در موافقتنامه مقر منعقد شده با دولتی که مقر سازمان در قلمرو آن قرار دارد، باید پیش بینی شود که هر گاه صندوق سرمایه در گردش ناکافی باشد، دولت مذکور باید پیش پرداخت هایی اعطا کند. مبلغ این پیش پرداخت ها و شرایطی که تحت آن اعطا می شوند باید در هر مورد موضوع موافقتنامه های جداگانه ای میان آن دولت و سازمان باشد. تا زمانی که این دولت ملزم به اعطای پیش پرداخت ها باقی بماند، باید دارای یک کرسی به اعتبار سمت در کمیته هماهنگی باشد.

(ب) دولت مذکور در جزءِ (الف) و سازمان هر یک حق خواهند داشت از طریق اخطار کتبی، تعهد به اعطای پیش پرداخت ها را فسخ (کناره گیری) نمایند. فسخ (کناره گیری) سه سال پس از پایان سالی که در آن اخطار شده است نافذ خواهد شد.

(۱۰) حسابرسی حساب ها باید همان طور که در آیین نامه مالی مقرر شده است، توسط یک یا چند دولت عضو، یا توسط حسابرسان خارجی انجام گیرد. آنان باید با موافقت خود، توسط مجمع عمومی تعیین شوند.

(۱) سازمان در قلمرو هر دولت عضو، طبق قوانین آن دولت، از اهلیت قانونی لازم برای تحقق اهداف سازمان و اعمال وظایف آن برخوردار می شود.

(۲) سازمان باید یک موافقت نامه مقر با کنفدراسیون سوئیس و با هر دولت دیگری که مقر ممکن است متعاقبا در آن مستقر شود منعقد نماید.

(۳) سازمان می تواند موافقت نامه های دو یا چندجانبه با سایر دولت های عضو منعقد نماید تا سازمان، مقامات آن، و نمایندگان کلیه دولت های عضو از مزایا و مصونیت های لازم برای تحقق اهداف و اعمال وظایف آن برخوردار گردند.

(۴) مدیر کل می تواند در مورد موافقت نامه های مذکور در بندهای (۲) و (۳) مذاکره نماید و باید پس از تصویب کمیته هماهنگی، آن ها را از طرف سازمان منعقد و امضا کند.

(۱) سازمان باید در موارد مقتضی روابط کاری برقرار کرده و با سایر سازمان های بین الدولی همکاری نماید. هرگونه موافقت نامه کلی با این مضمون که با چنین سازمان هایی منعقد می شود باید پس از تصویب کمیته هماهنگی توسط مدیر کل منعقد گردد.

(۲) سازمان می تواند در امور مربوط به صلاحیت خود، ترتیبات مناسبی را برای مشاوره و همکاری با سازمان های بین المللی غیردولتی، و با رضایت دولت های ذی ربط، با سازمان های ملی اعم از دولتی یا غیردولتی اتخاذ نماید. این ترتیبات باید پس از تصویب کمیته هماهنگی توسط مدیر کل اتخاذ گردد.

(۱) دولت های مذکور در ماده ۵ می توانند از طریق زیر طرف این کنوانسیون و عضو سازمان شوند:

(یکم) امضا بدون حق شرط در مورد تصویب، یا

(دوم) امضا مشروط به تصویب که به دنبال آن سند تصویب تودیع شود، یا

(سوم) تودیع سند الحاق.

(۲) صرف نظر از هر مقرره دیگر این کنوانسیون، دولتی که طرف کنوانسیون پاریس، کنوانسیون برن، یا هر دو کنوانسیون است، فقط در صورتی می تواند طرف این کنوانسیون شود که هم زمان تصویب نماید یا ملحق شود به، یا تنها پس از آن که تصویب کرده یا ملحق شده باشد به:

یا سند استکهلم کنوانسیون پاریس به طور کامل یا تنها با تحدید مندرج در بند (۱) قسمت ب جزء یکم ماده ۲۰ آن،

یا سند استکهلم کنوانسیون برن به طور کامل یا تنها با تحدید مندرج در بند (۱) قسمت ب جزء یکم ماده ۲۸ آن.

(۳) اسناد تصویب یا الحاق باید نزد مدیر کل تودیع شوند.

(۱) این کنوانسیون سه ماه پس از آن که ده دولت عضو اتحادیه پاریس و هفت دولت عضو اتحادیه برن طبق بند (۱) ماده ۱۴ اقدام نمودند، لازم الاجرا خواهد شد، با این درک که چنانچه دولتی عضو هر دو اتحادیه باشد، در هر دو گروه به شمار خواهد آمد. در این تاریخ، این کنوانسیون همچنین نسبت به دولت هایی که عضو هیچ یک از این دو اتحادیه نبوده و سه ماه یا بیشتر پیش از آن تاریخ طبق بند (۱) ماده ۱۴ اقدام کرده اند، لازم الاجرا خواهد شد.

(۲) نسبت به هر دولت دیگر، این کنوانسیون سه ماه پس از تاریخی که آن دولت طبق بند (۱) ماده ۱۴ اقدام می نماید، لازم الاجرا خواهد شد.

هیچ گونه حق شرطی نسبت به این کنوانسیون مجاز نیست.

(۱) پیشنهادهای اصلاح این کنوانسیون می تواند توسط هر دولت عضو، توسط کمیته هماهنگی، یا توسط مدیر کل ارائه شود. این پیشنهادها باید حداقل شش ماه پیش از بررسی آن ها توسط کنفرانس، توسط مدیر کل به دولت های عضو ابلاغ گردد.

(۲) اصلاحیه ها باید توسط کنفرانس تصویب شوند. هرگاه اصلاحیه ها بر حقوق و تعهدات دولت های طرف این کنوانسیون که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نیستند تاثیر بگذارد، این دولت ها نیز رای خواهند داد. در خصوص کلیه اصلاحیه های پیشنهادی دیگر، تنها دولت های طرف این کنوانسیون که عضو هر یک از اتحادیه ها هستند رای خواهند داد. اصلاحیه ها با اکثریت ساده آرای داده شده به تصویب می رسند، مشروط بر این که کنفرانس تنها به پیشنهادهای اصلاحی رای دهد که پیش تر توسط مجمع اتحادیه پاریس و مجمع اتحادیه برن طبق قواعد حاکم بر هر یک از آن ها در مورد تصویب اصلاحیه های مقررات اداری کنوانسیون های مربوطه شان تصویب شده باشد.

(۳) هر اصلاحیه یک ماه پس از آن که اعلامیه های کتبی پذیرش، که طبق فرآیندهای قانون اساسی مربوط به خود صورت گرفته است، توسط مدیر کل از سه چهارم دولت های عضو سازمان که به موجب بند (۲) در زمان تصویب اصلاحیه توسط کنفرانس حق رای دادن به پیشنهاد اصلاحیه را داشته اند دریافت شد، لازم الاجرا خواهد شد. هر اصلاحیه ای که بدین ترتیب پذیرفته شود برای کلیه دولت هایی که در زمان لازم الاجرا شدن اصلاحیه عضو سازمان هستند یا در تاریخ بعدی عضو می شوند الزام آور خواهد بود، مشروط بر این که هر اصلاحیه ای که تعهدات مالی دولت های عضو را افزایش دهد تنها برای دولت هایی الزام آور خواهد بود که پذیرش چنین اصلاحیه ای را اعلام کرده باشند.

(۱) هر دولت عضو می تواند با اطلاعیه ای خطاب به مدیر کل، این کنوانسیون را فسخ (کناره گیری) نماید.

(۲) فسخ (کناره گیری) شش ماه پس از روزی که مدیر کل اطلاعیه را دریافت کرده است نافذ خواهد شد.

مدیر کل باید به دولت های تمامی کشورهای عضو موارد زیر را اطلاع دهد:

(یکم) تاریخ لازم الاجرا شدن کنوانسیون،

(دوم) امضاها و تودیع اسناد تصویب یا الحاق،

(سوم) پذیرش های اصلاحیه این کنوانسیون، و تاریخی که اصلاحیه در آن لازم الاجرا می شود،

(چهارم) فسخ های (کناره گیری های) این کنوانسیون.

(۱)

(الف) این کنوانسیون باید در یک نسخه منفرد به زبان های انگلیسی، فرانسوی، روسی و اسپانیایی امضا شود، که تمامی متن ها از اعتبار یکسان برخوردارند، و باید نزد دولت سوئد تودیع گردد.

(ب) این کنوانسیون تا ۱۳ ژانویه ۱۹۶۸ در استکهلم برای امضا مفتوح خواهد ماند.

(۲) متن های رسمی باید توسط مدیر کل، پس از مشورت با دولت های ذی نفع، به زبان های آلمانی، ایتالیایی و پرتغالی، و سایر زبان هایی که کنفرانس ممکن است تعیین کند، تنظیم گردد.

(۳) مدیر کل باید دو نسخه مصدق از این کنوانسیون و از هر اصلاحیه تصویب شده توسط کنفرانس را به دولت های کشورهای عضو اتحادیه های پاریس یا برن، به دولت هر کشور دیگری هنگامی که به این کنوانسیون ملحق می شود، و بر اساس درخواست، به دولت هر کشور دیگری ارسال نماید. نسخه های متن امضا شده کنوانسیون که به دولت ها ارسال می شود باید توسط دولت سوئد تصدیق گردد.

(۴) مدیر کل باید این کنوانسیون را نزد دبیرخانه ملل متحد ثبت نماید.

(۱) تا زمانی که نخستین مدیر کل متصدی سمت خود گردد، ارجاع ها در این کنوانسیون به دفتر بین المللی یا به مدیر کل باید به ترتیب به عنوان ارجاع به دفاتر بین المللی متحد برای حمایت از مالکیت صنعتی، ادبی و هنری (که دفاتر بین المللی متحد برای حمایت از مالکیت فکری (BIRPI) نیز نامیده می شود)، یا مدیر آن تلقی گردد.

(۲)

(الف) کشورهایی که عضو هر یک از اتحادیه ها هستند اما طرف این کنوانسیون نشده اند، می توانند تا پنج سال از تاریخ لازم الاجرا شدن این کنوانسیون، در صورت تمایل، از همان حقوقی استفاده نمایند که گویی طرف این کنوانسیون شده اند. هر کشوری که مایل به استفاده از این حقوق باشد باید اطلاعیه کتبی مبنی بر این امر به مدیر کل ارائه دهد؛ این اطلاعیه در تاریخ وصول آن نافذ خواهد بود. این کشورها تا انقضای دوره مذکور، عضو مجمع عمومی و کنفرانس تلقی می گردند.

(ب) پس از انقضای این دوره پنج ساله، این کشورها هیچ حق رأیی در مجمع عمومی، کنفرانس و کمیته هماهنگی نخواهند داشت.

(ج) این کشورها به محض طرف شدن در این کنوانسیون، چنین حق رأیی را مجدداً به دست خواهند آورد.

(۳)

(الف) مادام که کشورهایی عضو اتحادیه های پاریس یا برن وجود دارند که طرف این کنوانسیون نشده اند، دفتر بین المللی و مدیر کل باید به ترتیب به عنوان دفاتر بین المللی متحد برای حمایت از مالکیت صنعتی، ادبی و هنری، و مدیر آن نیز انجام وظیفه نمایند.

(ب) کارکنانی که در تاریخ لازم الاجرا شدن این کنوانسیون در خدمت دفاتر مذکور هستند، در طول دوره انتقالی مورد اشاره در جزء (الف)، باید به عنوان کارکنان در استخدام دفتر بین المللی نیز به شمار آیند.

(۴)

(الف) به محض آنکه تمامی کشورهای عضو اتحادیه پاریس، عضو سازمان شوند، حقوق، تعهدات، و اموال دفتر آن اتحادیه به دفتر بین المللی سازمان انتقال می یابد.

(ب) به محض آنکه تمامی کشورهای عضو اتحادیه برن، عضو سازمان شوند، حقوق، تعهدات، و اموال دفتر آن اتحادیه به دفتر بین المللی سازمان انتقال می یابد.

* *

*

ارکان حاکم وایپو و اتحادیه های اداره شده توسط وایپو، از ۱ ژانویه ۱۹۹۴، نظام جدید حق عضویتی را تصویب کردند که جایگزین نظام حق عضویت مقرر در بند (۴) قسمت های (الف)، (ب) و (ج) ماده ۱۱ کنوانسیون وایپو، بند (۴) قسمت های (الف)، (ب) و (ج) ماده ۱۶ کنوانسیون پاریس، بند (۴) قسمت های (الف)، (ب) و (ج) ماده ۲۵ کنوانسیون برن و مقررات متناظر موافقت نامه های استراسبورگ (IPC)، نیس، لوکارنو و وین می شود. جزئیات مربوط به آن نظام می تواند از دفتر بین المللی وایپو دریافت گردد.