ماده ۱۱ کنوانسیون تأسیس سازمان جهانی مالکیت فکری (وایپو)

(۱) سازمان باید دارای دو بودجه جداگانه باشد: بودجه هزینه های مشترک اتحادیه ها، و بودجه کنفرانس.

(۲)

(الف) بودجه هزینه های مشترک اتحادیه ها باید شامل پیش بینی هزینه هایی باشد که مورد علاقه چندین اتحادیه است.

(ب) این بودجه باید از منابع زیر تامین مالی شود:

(یکم) سهمیه های پرداختی اتحادیه ها، مشروط بر این که مبلغ سهمیه هر اتحادیه توسط مجمع آن اتحادیه، با توجه به نفعی که آن اتحادیه در هزینه های مشترک دارد، تعیین شود؛

(دوم) وجوه مقرر برای خدماتی که توسط دفتر بین المللی انجام می شود و با هیچ یک از اتحادیه ها ارتباط مستقیم ندارد یا برای خدماتی که توسط دفتر بین المللی در زمینه کمک های حقوقی-فنی ارائه می شود دریافت نشده است؛

(سوم) فروش، یا حق امتیازهای مربوط به، انتشارات دفتر بین المللی که مستقیما مربوط به هیچ یک از اتحادیه ها نیست؛

(چهارم) هدایا، وصایا، و کمک های بلاعوض اعطا شده به سازمان، به استثنای موارد مذکور در بند (۳) قسمتِ (ب) جزء (چهارم)؛

(پنجم) اجاره ها، بهره ها، و سایر درآمدهای متفرقه سازمان.

(۳)

(الف) بودجه کنفرانس باید شامل پیش بینی هزینه های برگزاری اجلاس های کنفرانس و هزینه های برنامه کمک های حقوقی-فنی باشد.

(ب) این بودجه باید از منابع زیر تامین مالی شود:

(یکم) سهمیه های پرداختی دولت های طرف این کنوانسیون که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نیستند؛

(دوم) هر گونه مبالغی که توسط اتحادیه ها در اختیار این بودجه قرار می گیرد، مشروط بر این که میزان مبلغ قرار داده شده در اختیار توسط هر اتحادیه، به وسیله مجمع آن اتحادیه تعیین شود و هر اتحادیه آزاد باشد که از مشارکت در بودجه مذکور خودداری نماید؛

(سوم) مبالغ دریافتی بابت خدمات ارائه شده توسط دفتر بین المللی در زمینه کمک های حقوقی-فنی؛

(چهارم) هدایا، وصایا، و کمک های بلاعوض اعطا شده به سازمان برای اهداف مذکور در جزءِ (الف).

(۴)

(الف) به منظور تعیین سهمیه خود در بودجه کنفرانس، هر دولت طرف این کنوانسیون که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نیست باید متعلق به یک طبقه باشد، و سهمیه های سالانه خود را بر اساس تعداد واحدهایی که به شرح زیر تعیین شده است پرداخت نماید:

طبقه الف .......... ۱۰

طبقه ب ............ ۳

طبقه ج ............ ۱

(ب) هر یک از این دولت ها باید هم زمان با اقدام مقرر در بند (۱) ماده ۱۴، طبقه ای را که مایل است به آن تعلق داشته باشد مشخص نماید. هر یک از این دولت ها می تواند طبقه خود را تغییر دهد. اگر طبقه پایین تری را انتخاب کند، آن دولت باید این امر را در یکی از اجلاس های عادی کنفرانس به آن اعلام کند. هر گونه تغییری از این دست باید در آغاز سال تقویمی پس از آن اجلاس نافذ شود.

(ج) سهمیه سالانه هر یک از این دولت ها باید مبلغی باشد با همان نسبتی به کل مبلغی که باید توسط همه این دولت ها به بودجه کنفرانس پرداخت شود، که نسبت تعداد واحدهای آن به مجموع واحدهای همه دولت های مذکور است.

(د) سهمیه ها باید در روز اول ژانویه هر سال سررسید شوند.

(هـ) چنانچه بودجه پیش از آغاز یک دوره مالی جدید به تصویب نرسد، بودجه باید مطابق آیین نامه مالی در همان سطح بودجه سال قبل باشد.

(۵) هر دولت طرف این کنوانسیون که عضو هیچ یک از اتحادیه ها نباشد و در پرداخت سهمیه های مالی خود بر اساس این ماده معوقه داشته باشد، و هر دولت طرف این کنوانسیون که عضو هر یک از اتحادیه ها باشد و در پرداخت سهمیه های خود به هر یک از اتحادیه ها معوقه داشته باشد، در صورتی که مبلغ معوقات آن مساوی یا بیشتر از مبلغ سهمیه های سررسید شده آن برای دو سال کامل پیشین باشد، در هیچ یک از ارکان سازمان که در آن عضویت دارد حق رای نخواهد داشت. با این حال، هر یک از این ارکان می تواند به چنین دولتی اجازه دهد که به اعمال رای خود در آن رکن ادامه دهد، مشروط بر این که و تا زمانی که احراز نماید تاخیر در پرداخت ناشی از اوضاع و احوال استثنایی و غیر قابل اجتناب بوده است.

(۶) میزان هزینه ها و وجوه مقرر برای خدمات ارائه شده توسط دفتر بین المللی در زمینه کمک های حقوقی-فنی باید توسط مدیر کل تعیین شود و به کمیته هماهنگی گزارش گردد.

(۷) سازمان می تواند با تصویب کمیته هماهنگی، هدایا، وصایا، و کمک های بلاعوض را مستقیما از دولت ها، موسسات عمومی یا خصوصی، انجمن ها یا اشخاص حقیقی دریافت کند.

(۸)

(الف) سازمان باید دارای یک صندوق سرمایه در گردش باشد که از پرداخت یکباره انجام شده توسط اتحادیه ها و توسط هر دولت طرف این کنوانسیون که عضو هیچ اتحادیه ای نیست تشکیل می شود. چنانچه موجودی صندوق ناکافی گردد، باید افزایش یابد.

(ب) میزان پرداخت یکباره هر اتحادیه و مشارکت احتمالی آن در هر گونه افزایش باید توسط مجمع آن تعیین شود.

(ج) میزان پرداخت یکباره هر دولت طرف این کنوانسیون که عضو هیچ اتحادیه ای نیست و سهم آن در هر گونه افزایش باید نسبتی از سهمیه آن دولت برای سالی باشد که در آن صندوق تاسیس می شود یا افزایش تصمیم گیری می شود. این نسبت و شرایط پرداخت باید بنا به پیشنهاد مدیر کل و پس از استماع نظر مشورتی کمیته هماهنگی، توسط کنفرانس تعیین شود.

(۹)

(الف) در موافقتنامه مقر منعقد شده با دولتی که مقر سازمان در قلمرو آن قرار دارد، باید پیش بینی شود که هر گاه صندوق سرمایه در گردش ناکافی باشد، دولت مذکور باید پیش پرداخت هایی اعطا کند. مبلغ این پیش پرداخت ها و شرایطی که تحت آن اعطا می شوند باید در هر مورد موضوع موافقتنامه های جداگانه ای میان آن دولت و سازمان باشد. تا زمانی که این دولت ملزم به اعطای پیش پرداخت ها باقی بماند، باید دارای یک کرسی به اعتبار سمت در کمیته هماهنگی باشد.

(ب) دولت مذکور در جزءِ (الف) و سازمان هر یک حق خواهند داشت از طریق اخطار کتبی، تعهد به اعطای پیش پرداخت ها را فسخ (کناره گیری) نمایند. فسخ (کناره گیری) سه سال پس از پایان سالی که در آن اخطار شده است نافذ خواهد شد.

(۱۰) حسابرسی حساب ها باید همان طور که در آیین نامه مالی مقرر شده است، توسط یک یا چند دولت عضو، یا توسط حسابرسان خارجی انجام گیرد. آنان باید با موافقت خود، توسط مجمع عمومی تعیین شوند.