فصل یکم: درخواست بین المللی و جستجوی بین المللی معاهده همکاری ثبت اختراع (پی سی تی)

(۱) درخواست ها برای حمایت از اختراعات در هر یک از دولت های متعاهد می تواند به عنوان درخواست های بین المللی به موجب این معاهده تسلیم شود.

(۲) یک درخواست (اظهارنامه) بین المللی باید همان گونه که در این معاهده و آیین نامه مشخص شده است، حاوی یک تقاضانامه، یک توصیف، یک یا چند ادعا، یک یا چند نقشه (در صورت نیاز)، و یک خلاصه باشد.

(۳) خلاصه صرفاً برای هدف اطلاعات فنی به کار می رود و نمی تواند برای هیچ هدف دیگری، به ویژه نه برای هدف تفسیر دامنه حمایتِ مورد درخواست، مورد توجه قرار گیرد.

(۴) درخواست (اظهارنامه) بین المللی باید:

(یکم) به یک زبان مقرر باشد؛

(دوم) شرایط ظاهریِ مقرر را رعایت کند؛

(سوم) شرطِ مقررِ وحدت اختراع را رعایت کند؛

(چهارم) منوط به پرداخت هزینه های مقرر باشد.

(۱) تقاضا باید حاوی موارد زیر باشد:

(یکم) درخواستی مبنی بر اینکه به درخواست (اظهارنامه) بین المللی طبق این معاهده رسیدگی شود؛

(دوم) تعیین دولت یا دولت های متعاهدی که حمایت از اختراع (ورقه اختراع) در آن ها بر اساس درخواست (اظهارنامه) بین المللی تقاضا می شود («دولت های تعیین شده»)؛ اگر برای هر دولت تعیین شده یک اختراع (ورقه اختراع) منطقه ای در دسترس باشد و متقاضی تمایل داشته باشد به جای اختراع (ورقه اختراع) ملی یک اختراع (ورقه اختراع) منطقه ای به دست آورد، تقاضا باید این امر را تصریح کند؛ اگر به موجب یک معاهده مربوط به اختراع (ورقه اختراع) منطقه ای، متقاضی نتواند درخواست (اظهارنامه) خود را به دولت های معینی از دولت های طرف آن معاهده محدود کند، تعیین یکی از آن دولت ها و تصریح به تمایل به تحصیل اختراع (ورقه اختراع) منطقه ای باید به منزله تعیین همه دولت های طرف آن معاهده تلقی شود؛ اگر به موجب قانون ملی دولت تعیین شده، تعیین آن دولت اثر یک درخواست (اظهارنامه) برای اختراع (ورقه اختراع) منطقه ای را داشته باشد، تعیین دولت مذکور باید به منزله تصریح به تمایل به تحصیل اختراع (ورقه اختراع) منطقه ای تلقی شود؛

(سوم) نام و سایر اطلاعات مقرر در مورد متقاضی و نماینده (در صورت وجود)؛

(چهارم) عنوان اختراع؛

(پنجم) نام و سایر اطلاعات مقرر در مورد مخترع در صورتی که قانون ملی حداقل یکی از دولت های تعیین شده ارائه این مشخصات را در زمان تسلیم درخواست (اظهارنامه) ملی الزامی بداند. در غیر این صورت، مشخصات مذکور می تواند یا در تقاضا یا در اطلاعیه های جداگانه خطاب به هر اداره تعیین شده که قانون ملی آن ارائه مشخصات مذکور را الزامی می داند اما اجازه می دهد که آن ها در زمانی پس از زمان تسلیم درخواست (اظهارنامه) ملی ارائه شوند، ارائه گردد.

(۲) هر تعیین باید منوط به پرداخت هزینه مقرر ظرف مهلت مقرر باشد.

(۳) مگر اینکه متقاضی هر یک از انواع دیگر حمایت مذکور در ماده ۴۳ را درخواست کند، تعیین باید به این معنا باشد که حمایت مورد نظر شامل اعطای یک اختراع (ورقه اختراع) توسط یا برای دولت تعیین شده است. برای مقاصد این بند، بند (دوم) ماده ۲ اعمال نخواهد شد.

(۴) عدم ذکر نام و سایر اطلاعات مقرر در مورد مخترع در تقاضا، در هر دولت تعیین شده ای که قانون ملی آن ارائه مشخصات مذکور را الزامی می داند ولی اجازه می دهد که آن ها در زمانی پس از زمان تسلیم درخواست (اظهارنامه) ملی ارائه شوند، هیچ اثری نخواهد داشت. عدم ارائه مشخصات مذکور در یک اطلاعیه جداگانه، در هر دولت تعیین شده ای که قانون ملی آن ارائه مشخصات مذکور را الزامی نمی داند، هیچ اثری نخواهد داشت.

توصیف باید اختراع را به شیوه ای به اندازه کافی واضح و کامل افشا کند تا اختراع توسط فرد دارای مهارت در فن مربوط قابل اجرا باشد.

ادعا یا ادعاها باید موضوعی را که برای آن حمایت درخواست می شود مشخص نمایند. ادعاها باید روشن و مختصر باشند. آن ها باید به طور کامل توسط توصیف پشتیبانی شوند.

(۱) با رعایت مقررات جزء (دوم) بند (۲)، هنگامی که نقشه ها برای درک اختراع ضروری باشند، ارائه آن ها الزامی خواهد بود.

(۲) در صورتی که ماهیت اختراع، بدون آنکه برای درک اختراع ضروری باشد، امکان تصویرگری با نقشه ها را بدهد:

(یکم) متقاضی می تواند هنگام تسلیم، این نقشه ها را در درخواست (اظهارنامه) بین المللی بگنجاند،

(دوم) هر اداره تعیین شده می تواند از متقاضی بخواهد که این نقشه ها را ظرف مهلت مقرر نزد آن اداره تسلیم کند.

(۱) درخواست (اظهارنامه) بین المللی می تواند، همان گونه که در آیین نامه مقرر شده است، حاوی اظهارنامه ای مبنی بر ادعای حق تقدم یک یا چند درخواست (اظهارنامه) پیشین باشد که در هر کشور طرف کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی یا برای آن کشور تسلیم شده است.

(۲)

(الف) با رعایت مقررات جزء (ب)، شرایط و اثر هر ادعای حق تقدم اظهار شده به موجب بند (۱)، همان خواهد بود که در ماده ۴ سند استکهلم کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی مقرر شده است.

(ب) درخواست (اظهارنامه) بین المللی که برای آن حق تقدم یک یا چند درخواست (اظهارنامه) پیشینِ تسلیم شده در یک دولت متعاهد یا برای آن کشور ادعا می شود، می تواند حاوی تعیین آن دولت باشد. هرگاه در درخواست (اظهارنامه) بین المللی، حق تقدم یک یا چند درخواست (اظهارنامه) ملی تسلیم شده در یک دولت تعیین شده یا برای آن دولت ادعا شود، یا هرگاه حق تقدم یک درخواست (اظهارنامه) بین المللی که تنها یک دولت را تعیین کرده ادعا شود، شرایط و اثر ادعای حق تقدم در آن دولت تابع قانون ملی آن دولت خواهد بود.

(۱) هر مقیم یا تبعه یک دولت متعاهد می تواند یک درخواست (اظهارنامه) بین المللی تسلیم کند.

(۲) مجمع می تواند تصمیم بگیرد به مقیمان و اتباع هر کشور طرف کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی که طرف این معاهده نیست اجازه دهد درخواست (اظهارنامه) های بین المللی تسلیم نمایند.

(۳) مفاهیم اقامتگاه و تابعیت، و اعمال این مفاهیم در مواردی که چند متقاضی وجود دارد یا متقاضیان برای تمام دولت های تعیین شده یکسان نیستند، در آیین نامه تعریف می شوند.

درخواست (اظهارنامه) بین المللی باید نزد اداره دریافت کننده مقرر تسلیم شود، که آن را همان گونه که در این معاهده و آیین نامه مقرر گردیده است بررسی و رسیدگی خواهد کرد.

(۱) اداره دریافت کننده باید تاریخ دریافت درخواست (اظهارنامه) بین المللی را به عنوان تاریخ تسلیم بین المللی تعیین کند، مشروط بر این که آن اداره احراز کرده باشد که در زمان دریافت:

(یکم) متقاضی به وضوح، به دلایل اقامتگاه یا تابعیت، فاقد حق تسلیم یک درخواست (اظهارنامه) بین المللی به اداره دریافت کننده نیست،

(دوم) درخواست (اظهارنامه) بین المللی به زبان مقرر است،

(سوم) درخواست (اظهارنامه) بین المللی دست کم شامل عناصر زیر است:

(الف) نشانه ای دال بر این که به عنوان یک درخواست (اظهارنامه) بین المللی در نظر گرفته شده است،

(ب) تعیین دست کم یک دولت متعاهد،

(ج) نام متقاضی، به نحو مقرر،

(د) بخشی که در ظاهر به نظر می رسد توصیف است،

(هـ) بخشی که در ظاهر به نظر می رسد یک ادعا یا ادعاها است.

(۲)

(الف) چنانچه اداره دریافت کننده احراز کند که درخواست (اظهارنامه) بین المللی در زمان دریافت، شرایط مندرج در بند (۱) را برآورده نکرده است، باید به نحوی که در آیین نامه مقرر شده است، از متقاضی دعوت کند تا اصلاح لازم را تسلیم نماید.

(ب) چنانچه متقاضی طبق مقررات آیین نامه به دعوت عمل کند، اداره دریافت کننده باید تاریخ دریافت اصلاح لازم را به عنوان تاریخ تسلیم بین المللی تعیین نماید.

(۳) با رعایت بند (۴) ماده ۶۴، هر درخواست (اظهارنامه) بین المللی که شرایط مندرج در جزوهای (یکم) تا (سوم) بند (۱) را برآورده سازد و تاریخ تسلیم بین المللی به آن اعطا شده باشد، از تاریخ تسلیم بین المللی دارای اثر یک درخواست (اظهارنامه) ملی معتبر در هر دولت تعیین شده خواهد بود، و آن تاریخ باید تاریخ واقعی تسلیم در هر دولت تعیین شده تلقی گردد.

(۴) هر درخواست (اظهارنامه) بین المللی که شرایط مندرج در جزوهای (یکم) تا (سوم) بند (۱) را برآورده سازد، به معنای کنوانسیون پاریس برای حمایت از مالکیت صنعتی، معادل یک تسلیم ملی معتبر خواهد بود.

(۱) طبق مقررات آیین نامه، یک نسخه از درخواست (اظهارنامه) بین المللی باید توسط اداره دریافت کننده نگهداری شود («نسخه بایگانی اداره»)، یک نسخه («نسخه سابقه») باید به دفتر بین المللی ارسال گردد، و نسخه دیگر («نسخه جستجو») باید به مرجع جستجوی بین المللی صالحِ مذکور در ماده ۱۶ ارسال شود.

(۲) نسخه سابقه باید نسخه اصلی و صحیح درخواست (اظهارنامه) بین المللی تلقی گردد.

(۳) چنانچه نسخه سابقه ظرف مهلت مقرر توسط دفتر بین المللی دریافت نشده باشد، درخواست (اظهارنامه) بین المللی مستردشده تلقی خواهد شد.

(۱) هر اداره تعیین شده می تواند از دفتر بین المللی بخواهد پیش از ابلاغ مقرر در ماده ۲۰، نسخه ای از درخواست (اظهارنامه) بین المللی را برای آن ارسال کند، و دفتر بین المللی باید پس از انقضای یک سال از تاریخ تقدم، چنین نسخه ای را در اسرع وقت برای اداره تعیین شده ارسال نماید.

(۲)

(الف) متقاضی می تواند در هر زمان، نسخه ای از درخواست (اظهارنامه) بین المللی خود را به هر اداره تعیین شده ارسال کند.

(ب) متقاضی می تواند در هر زمان از دفتر بین المللی بخواهد که نسخه ای از درخواست (اظهارنامه) بین المللی او را به هر اداره تعیین شده ارسال نماید، و دفتر بین المللی باید چنین نسخه ای را در اسرع وقت برای اداره تعیین شده ارسال کند.

(ج) هر اداره ملی می تواند به دفتر بین المللی اطلاعیه دهد مبنی بر این که مایل به دریافت نسخه ها به نحوی که در جزء (ب) مقرر شده است نمی باشد، که در این صورت آن جزء در رابطه با آن اداره قابل اعمال نخواهد بود.

(۱)

(الف) اداره دریافت کننده باید بررسی کند که آیا درخواست (اظهارنامه) بین المللی حاوی هر یک از نقص های زیر است یا خیر، بدین معنا که:

(یکم) طبق مقررات آیین نامه امضا نشده باشد؛

(دوم) حاوی مشخصات مقرر در مورد متقاضی نباشد؛

(سوم) فاقد عنوان باشد؛

(چهارم) فاقد خلاصه باشد؛

(پنجم) تا حد مقرر در آیین نامه با شرایط فیزیکی مقرر مطابقت نداشته باشد.

(ب) چنانچه اداره دریافت کننده هر یک از نقص های مذکور را مشاهده کند، باید از متقاضی دعوت به عمل آورد تا درخواست (اظهارنامه) بین المللی را ظرف مهلت مقرر اصلاح کند، در غیر این صورت آن درخواست (اظهارنامه) مسترد شده تلقی خواهد شد و اداره دریافت کننده مراتب را اعلام خواهد کرد.

(۲) چنانچه درخواست (اظهارنامه) بین المللی به نقشه هایی ارجاع دهد که در عمل در آن درخواست (اظهارنامه) گنجانده نشده اند، اداره دریافت کننده باید مراتب را به متقاضی ابلاغ کند و او می تواند آنها را ظرف مهلت مقرر ارائه نماید و، چنانچه چنین کند، تاریخ ثبت بین المللی همان تاریخی خواهد بود که نقشه ها توسط اداره دریافت کننده دریافت می شوند. در غیر این صورت، هرگونه ارجاع به نقشه های مذکور کان لم یکن تلقی خواهد شد.

(۳)

(الف) چنانچه اداره دریافت کننده متوجه شود که ظرف مهلت های مقرر، هزینه های مقرر طبق جزء (چهارم) بند (۴) ماده ۳ پرداخت نشده اند، یا در مورد هیچ یک از دولت های تعیین شده هیچ هزینه ای از هزینه های مقرر طبق بند (۲) ماده ۴ پرداخت نشده است، درخواست (اظهارنامه) بین المللی مسترد شده تلقی خواهد شد و اداره دریافت کننده مراتب را اعلام خواهد کرد.

(ب) چنانچه اداره دریافت کننده متوجه شود که هزینه مقرر طبق بند (۲) ماده ۴ در رابطه با یک یا چند دولت تعیین شده (ولی کمتر از همه آنها) ظرف مهلت مقرر پرداخت شده است، تعیین آن دولت هایی که در رابطه با آنها هزینه ظرف مهلت مقرر پرداخت نشده است، مسترد شده تلقی خواهد شد و اداره دریافت کننده مراتب را اعلام خواهد کرد.

(۴) چنانچه اداره دریافت کننده پس از اعطای تاریخ ثبت بین المللی به درخواست (اظهارنامه) بین المللی، ظرف مهلت مقرر متوجه شود که هر یک از شرایط فهرست شده در جزء های (یکم) تا (سوم) بند (۱) ماده ۱۱ در آن تاریخ رعایت نشده بوده است، درخواست (اظهارنامه) مذکور مسترد شده تلقی خواهد شد و اداره دریافت کننده مراتب را اعلام خواهد کرد.

(۱) هر درخواست (اظهارنامه) بین المللی باید موضوع جستجوی بین المللی قرار گیرد.

(۲) هدف از جستجوی بین المللی کشف سابقه پیشین مرتبط است.

(۳) جستجوی بین المللی باید بر اساس ادعاها، با توجه لازم به توصیف و نقشه ها (در صورت وجود)، انجام شود.

(۴) مرجع جستجوی بین المللی مذکور در ماده ۱۶ باید تلاش کند تا جایی که امکاناتش اجازه می دهد، سابقه پیشین مرتبط را کشف کند، و در هر حال، باید اسناد و مدارک مشخص شده در آیین نامه را بررسی نماید.

(۵)

(الف) چنانچه قانون ملی دولت متعاهد اجازه دهد، متقاضی که یک درخواست (اظهارنامه) ملی را به اداره ملی آن دولت یا اداره ای که به نمایندگی از آن دولت عمل می کند تسلیم می نماید، می تواند با رعایت شرایط مقرر در آن قانون، درخواست کند که جستجویی مشابه با یک جستجوی بین المللی («جستجوی از نوع بین المللی») بر روی چنین درخواست (اظهارنامه) ای انجام شود.

(ب) چنانچه قانون ملی دولت متعاهد اجازه دهد، اداره ملی آن دولت یا اداره ای که به نمایندگی از آن دولت عمل می کند می تواند هر درخواست (اظهارنامه) ملی تسلیم شده به خود را مشمول یک جستجوی از نوع بین المللی قرار دهد.

(ج) جستجوی از نوع بین المللی باید توسط مرجع جستجوی بین المللی مذکور در ماده ۱۶ انجام شود که صلاحیت انجام جستجوی بین المللی را دارا می بود اگر درخواست (اظهارنامه) ملی، یک درخواست (اظهارنامه) بین المللی بود و به اداره مذکور در جزء های (الف) و (ب) تسلیم می شد. چنانچه درخواست (اظهارنامه) ملی به زبانی باشد که مرجع جستجوی بین المللی تشخیص دهد به امکانات لازم برای رسیدگی به آن مجهز نیست، جستجوی از نوع بین المللی بر روی ترجمه ای انجام خواهد شد که توسط متقاضی به زبانی تهیه شده است که برای درخواست (اظهارنامه) های بین المللی مقرر گردیده و مرجع جستجوی بین المللی تعهد کرده است آن را برای درخواست (اظهارنامه) های بین المللی بپذیرد. درخواست (اظهارنامه) ملی و ترجمه، در صورت لزوم، باید به شکلی ارائه شوند که برای درخواست (اظهارنامه) های بین المللی مقرر شده است.

(۱) جستجوی بین المللی باید توسط یک مرجع جستجوی بین المللی انجام شود، که می تواند یک اداره ملی یا یک سازمان بین الدولی، مانند مؤسسه بین المللی اختراع، باشد که وظایف آن شامل تهیه گزارش های جستجوی اسنادی در خصوص دانش پیشین نسبت به اختراعاتی است که موضوع درخواست ها (اظهارنامه ها) هستند.

(۲) چنانچه، تا زمان ایجاد یک مرجع جستجوی بین المللی واحد، چندین مرجع جستجوی بین المللی وجود داشته باشد، هر اداره دریافت کننده باید، طبق مقررات موافقت نامه قابل اعمالِ مذکور در جزء (ب) بند (۳)، مرجع یا مراجع جستجوی بین المللیِ صالح برای جستجوی درخواست های (اظهارنامه های) بین المللیِ تسلیم شده به آن اداره را مشخص کند.

(۳)

(الف) مراجع جستجوی بین المللی باید توسط مجمع منصوب شوند. هر اداره ملی و هر سازمان بین الدولی که شرایط مذکور در جزء (ج) را احراز کند می تواند به عنوان مرجع جستجوی بین المللی منصوب شود.

(ب) انتصاب مشروط خواهد بود به رضایت اداره ملی یا سازمان بین الدولی برای انتصاب و انعقاد موافقت نامه ای، منوط به تصویب مجمع، میان آن اداره یا سازمان و دفتر بین المللی. موافقت نامه باید حقوق و تعهدات طرف ها، به ویژه تعهد رسمیِ اداره یا سازمان مزبور به اعمال و رعایت همه قواعد مشترک جستجوی بین المللی را مشخص نماید.

(ج) آیین نامه حداقل شرایط، به ویژه از حیث نیروی انسانی و اسناد و مدارک، را که هر اداره یا سازمان باید پیش از آنکه بتواند منصوب شود احراز کند و باید در طول مدت انتصاب احراز آن ها را ادامه دهد، مقرر می کند.

(د) انتصاب برای یک دوره زمانی مشخص خواهد بود و می تواند برای دوره های بعدی تمدید شود.

(هـ) پیش از آنکه مجمع در خصوص انتصاب هر اداره ملی یا سازمان بین الدولی، یا در خصوص تمدید انتصاب آن تصمیمی اتخاذ کند، یا پیش از آنکه اجازه دهد هر یک از این انتصاب ها منقضی شود، مجمع باید اظهارات اداره یا سازمان ذی نفع را استماع کند و نظر مشورتیِ کمیته همکاری فنیِ مذکور در ماده ۵۶ را پس از تأسیس آن کمیته اخذ نماید.

(۱) آیین رسیدگی در مرجع جستجوی بین المللی تابع مقررات این معاهده، آیین نامه، و موافقت نامه ای خواهد بود که دفتر بین المللی، با رعایت این معاهده و آیین نامه، با مرجع مزبور منعقد می کند.

(۲)

(الف) اگر مرجع جستجوی بین المللی تشخیص دهد

(یکم) که درخواست (اظهارنامه) بین المللی به موضوعی مربوط می شود که مرجع جستجوی بین المللی به موجب آیین نامه ملزم به جستجوی آن نیست، و در آن مورد خاص تصمیم می گیرد که جستجو را انجام ندهد، یا

(دوم) که توصیف، ادعاها، یا نقشه ها، با شرایط مقرر تا حدی انطباق ندارند که انجام یک جستجوی معنادار امکان پذیر نبوده است،

مرجع مزبور باید مراتب را اعلام نماید و به متقاضی و دفتر بین المللی اخطار دهد که هیچ گزارش جستجوی بین المللی تهیه نخواهد شد.

(ب) اگر احراز شود که هر یک از وضعیت های مذکور در جزء (الف) صرفاً در ارتباط با ادعاهای معینی وجود دارد، گزارش جستجوی بین المللی در رابطه با آن ادعاها این امر را قید می کند، در حالی که برای سایر ادعاها، گزارش مزبور به ترتیبی که در ماده ۱۸ مقرر شده است تهیه خواهد شد.

(۳)

(الف) اگر مرجع جستجوی بین المللی تشخیص دهد که درخواست (اظهارنامه) بین المللی شرط وحدت اختراع مقرر در آیین نامه را رعایت نمی کند، از متقاضی دعوت خواهد کرد تا هزینه های اضافی را پرداخت نماید. مرجع جستجوی بین المللی گزارش جستجوی بین المللی را در مورد آن بخش هایی از درخواست (اظهارنامه) بین المللی که به اختراع ذکر شده در ابتدا در ادعاها («اختراع اصلی») مربوط می شود و، مشروط بر اینکه هزینه های اضافی لازم در مهلت مقرر پرداخت شده باشد، در مورد آن بخش هایی از درخواست (اظهارنامه) بین المللی که به اختراعاتی مربوط می شود که هزینه های مزبور در رابطه با آن ها پرداخت شده است، تهیه خواهد کرد.

(ب) قانون ملی هر دولت تعیین شده می تواند مقرر دارد که در صورتی که اداره ملی آن دولت دعوت مرجع جستجوی بین المللی مذکور در جزء (الف) را موجه تشخیص دهد و متقاضی همه هزینه های اضافی را پرداخت نکرده باشد، آن بخش هایی از درخواست (اظهارنامه) بین المللی که در نتیجه مورد جستجو قرار نگرفته اند، تا آنجا که به آثار در آن دولت مربوط می شود، مسترد شده تلقی خواهند شد مگر اینکه هزینه ای ویژه توسط متقاضی به اداره ملی آن دولت پرداخت شود.

(۱) گزارش جستجوی بین المللی باید در مهلت مقرر و به شکل مقرر تهیه شود.

(۲) گزارش جستجوی بین المللی باید، به محض اینکه تهیه شد، توسط مرجع جستجوی بین المللی برای متقاضی و دفتر بین المللی ارسال شود.

(۳) گزارش جستجوی بین المللی یا اعلامیه مذکور در جزء (الف) بند (۲) ماده ۱۷ باید به ترتیبی که در آیین نامه مقرر شده است ترجمه شود. ترجمه ها باید توسط دفتر بین المللی یا تحت مسئولیت آن تهیه شوند.

(۱) متقاضی پس از دریافت گزارش جستجوی بین المللی، این حق را خواهد داشت که با تسلیم اصلاحیه ها به دفتر بین المللی ظرف مهلت مقرر، یک بار ادعاهای درخواست (اظهارنامه) بین المللی را اصلاح نماید. او می تواند هم زمان، همان گونه که در آیین نامه مقرر گردیده است، بیانیه ای مختصر تسلیم کند که در آن اصلاحات توضیح داده شده و هر گونه اثری که چنین اصلاحاتی ممکن است بر توصیف و نقشه ها داشته باشد، مشخص شده باشد.

(۲) اصلاحات نباید از افشای صورت گرفته در درخواست (اظهارنامه) بین المللی به هنگام تسلیم، فراتر برود.

(۳) چنانچه قانون ملی هر دولت تعیین شده اجازه دهد اصلاحات از افشای مذکور فراتر برود، عدم رعایت بند (۲) در آن دولت هیچ پیامدی نخواهد داشت.

(۱)

(الف) درخواست (اظهارنامه) بین المللی همراه با گزارش جستجوی بین المللی (شامل هر گونه نشانه اشاره شده در قسمت ب بند (۲) ماده ۱۷) یا اعلامیه اشاره شده در قسمت الف بند (۲) ماده ۱۷، به هر اداره تعیین شده، همان گونه که در آیین نامه مقرر گردیده است، ابلاغ خواهد شد، مگر آن که اداره تعیین شده تمام یا بخشی از این الزام را اسقاط کند.

(ب) ابلاغ باید شامل ترجمه (طبق مقرر) گزارش یا اظهارنامه مذکور باشد.

(۲) چنانچه ادعاها به موجب بند (۱) ماده ۱۹ اصلاح شده باشند، ابلاغ باید یا حاوی متن کامل ادعاها هم به صورتی که تسلیم شده و هم به صورت اصلاح شده باشد، یا حاوی متن کامل ادعاها به صورتی که تسلیم شده بوده و اصلاحات را مشخص نماید، و باید شامل بیانیه اشاره شده در بند (۱) ماده ۱۹ (در صورت وجود) باشد.

(۳) بنا به درخواست اداره تعیین شده یا متقاضی، مرجع جستجوی بین المللی باید حسب مورد نسخه هایی از اسناد استناد شده در گزارش جستجوی بین المللی را، همان گونه که در آیین نامه مقرر گردیده است، برای اداره مذکور یا متقاضی ارسال نماید.

(۱) دفتر بین المللی باید درخواست ها (اظهارنامه ها)ی بین المللی را منتشر کند.

(۲)

(الف) با رعایت استثنائات مقرر در قسمت ب و در بند (۳) ماده ۶۴، انتشار بین المللی درخواست (اظهارنامه) بین المللی باید بی درنگ پس از انقضای ۱۸ ماه از تاریخ حق تقدم آن درخواست (اظهارنامه) انجام شود.

(ب) متقاضی می تواند در هر زمان پیش از انقضای مهلت اشاره شده در قسمت الف، از دفتر بین المللی بخواهد که درخواست (اظهارنامه) بین المللی او را منتشر کند. دفتر بین المللی باید همان گونه که در آیین نامه مقرر گردیده است، مطابق با آن اقدام کند.

(۳) گزارش جستجوی بین المللی یا اعلامیه اشاره شده در قسمت الف بند (۲) ماده ۱۷ باید طبق آنچه در آیین نامه مقرر گردیده است، منتشر شود.

(۴) زبان و شکل انتشار بین المللی و سایر جزئیات تابع آیین نامه است.

(۵) چنانچه درخواست (اظهارنامه) بین المللی پیش از تکمیل تمهیدات فنی انتشار، مسترد شود یا مسترد تلقی گردد، انتشار بین المللی انجام نخواهد شد.

(۶) چنانچه درخواست (اظهارنامه) بین المللی حاوی عبارات یا نقشه هایی باشد که به نظر دفتر بین المللی مغایر با اخلاق حسنه یا نظم عمومی است، یا چنانچه به نظر آن، درخواست (اظهارنامه) بین المللی حاوی اظهارات موهن به گونه ای که در آیین نامه تعریف شده است باشد، می تواند این عبارات، نقشه ها و اظهارات را از انتشارات خود حذف کند، مشروط بر آن که محل و تعداد کلمات یا نقشه های حذف شده را مشخص نماید و بنا به درخواست، نسخه های جداگانه ای از بخش های حذف شده را ارائه دهد.

(۱) متقاضی باید حداکثر تا انقضای ۳۰ ماه از تاریخ حق تقدم، یک نسخه از درخواست (اظهارنامه) بین المللی (مگر آنکه ابلاغ مقرر در ماده ۲۰ پیش تر انجام گرفته باشد) و ترجمه ای از آن را (به نحوی که مقرر است) به هر اداره تعیین شده تسلیم کند و هزینه ملی (در صورت وجود) را بپردازد. چنانچه قانون ملی دولت تعیین شده ذکر نام و سایر اطلاعات مقرر در خصوص مخترع را الزامی بداند اما اجازه دهد که این اطلاعات در زمانی دیرتر از زمان تسلیم درخواست (اظهارنامه) ملی ارائه شوند، متقاضی باید، مگر آنکه اطلاعات مزبور در تقاضا درج شده باشد، اطلاعات یاد شده را حداکثر تا انقضای ۳۰ ماه از تاریخ حق تقدم به اداره ملی آن دولت یا اداره ای که به نمایندگی از آن دولت عمل می کند ارائه دهد.

(۲) چنانچه مرجع جستجوی بین المللی، به موجب بند (۲) قسمتِ الف ماده ۱۷، اعلام نماید که هیچ گزارش جستجوی بین المللی تهیه نخواهد شد، مهلت زمانی برای انجام اقدامات مذکور در بند (۱) این ماده همان مهلت مقرر در بند (۱) خواهد بود.

(۳) هر قانون ملی می تواند، برای انجام اقدامات مذکور در بندهای (۱) یا (۲)، مهلت های زمانی را مقرر کند که دیرتر از مهلت زمانی پیش بینی شده در آن بندها منقضی می شوند.

(۱) هیچ اداره تعیین شده ای نباید پیش از انقضای مهلت قابل اعمال بر اساس ماده ۲۲، به درخواست (اظهارنامه) بین المللی رسیدگی کرده یا آن را بررسی نماید.

(۲) علی رغم مقررات بند (۱)، هر اداره تعیین شده می تواند، بنا به درخواست صریح متقاضی، در هر زمان به درخواست (اظهارنامه) بین المللی رسیدگی کرده یا آن را بررسی نماید.

(۱) با رعایت مقررات ماده ۲۵ در مورد (دوم) زیر، اثر درخواست (اظهارنامه) بین المللی مقرر در بند (۳) ماده ۱۱ در هر دولت تعیین شده با همان آثار و نتایجی که ناشی از استرداد هر درخواست (اظهارنامه) ملی در آن دولت است، متوقف خواهد شد:

(یکم) چنانچه متقاضی درخواست (اظهارنامه) بین المللی خود یا تعیین آن دولت را مسترد کند؛

(دوم) چنانچه درخواست (اظهارنامه) بین المللی به موجب بند (۳) ماده ۱۲، بند (۱) قسمت (ب) ماده ۱۴، بند (۳) قسمت (الف) ماده ۱۴، یا بند (۴) ماده ۱۴ مسترد تلقی شود، یا چنانچه تعیین آن دولت به موجب بند (۳) قسمت (ب) ماده ۱۴ مسترد تلقی شود؛

(سوم) چنانچه متقاضی اقدامات مذکور در ماده ۲۲ را ظرف مهلت مقرر انجام ندهد.

(۲) علی رغم مقررات بند (۱)، هر اداره تعیین شده می تواند اثر مقرر در بند (۳) ماده ۱۱ را حتی در مواردی که حفظ چنین اثری به موجب بند (۲) ماده ۲۵ الزامی نیست، حفظ کند.

(۱)

(الف) در مواردی که اداره دریافت کننده از اعطای تاریخ تسلیم بین المللی امتناع کرده یا اعلام نموده باشد که درخواست (اظهارنامه) بین المللی مسترد تلقی می شود، یا در مواردی که دفتر بین المللی به موجب بند (۳) ماده ۱۲ تشخیصی داده باشد، دفتر بین المللی باید بنا به درخواست متقاضی، بی درنگ رونوشت های هر سند موجود در پرونده را برای هر یک از اداره های تعیین شده که توسط متقاضی نام برده شده است، ارسال کند.

(ب) در مواردی که اداره دریافت کننده اعلام کرده باشد که تعیین هر دولت مشخصی مسترد تلقی می شود، دفتر بین المللی باید بنا به درخواست متقاضی، بی درنگ رونوشت های هر سند موجود در پرونده را برای اداره ملی آن دولت ارسال کند.

(ج) درخواست موضوع جزءهای (الف) یا (ب) باید ظرف مهلت مقرر ارائه شود.

(۲)

(الف) با رعایت مقررات جزء (ب)، هر اداره تعیین شده باید، مشروط بر این که هزینه ملی (در صورت وجود) پرداخت شده و ترجمه مناسب (طبق مقررات) ظرف مهلت مقرر تسلیم شده باشد، تصمیم بگیرد که آیا امتناع، اعلام، یا تشخیص مذکور در بند (۱) به موجب مقررات این معاهده و آیین نامه موجه بوده است یا خیر، و چنانچه تشخیص دهد که امتناع یا اعلام، ناشی از اشتباه یا قصور از جانب اداره دریافت کننده بوده یا تشخیص، ناشی از اشتباه یا قصور از جانب دفتر بین المللی بوده است، تا آنجا که به آثار در دولتِ اداره تعیین شده مربوط می شود، با درخواست (اظهارنامه) بین المللی به گونه ای رفتار خواهد کرد که گویی چنین اشتباه یا قصوری رخ نداده است.

(ب) در مواردی که نسخه ثبت به دلیل هرگونه اشتباه یا قصور از جانب متقاضی، پس از انقضای مهلت مقرر در بند (۳) ماده ۱۲ به دفتر بین المللی رسیده باشد، مقررات جزء (الف) فقط در اوضاع و احوال مذکور در بند (۲) ماده ۴۸ اعمال خواهد شد.

هیچ اداره تعیین شده ای نباید یک درخواست (اظهارنامه) بین المللی را به دلیل عدم رعایت شرایط این معاهده و آیین نامه رد کند بدون این که ابتدا به متقاضی فرصت دهد تا درخواست (اظهارنامه) مذکور را تا میزانی و طبق تشریفاتی که قانون ملی برای وضعیت های یکسان یا مشابه در رابطه با درخواست ها (اظهارنامه ها)ی ملی مقرر کرده است، اصلاح نماید.

(۱) هیچ قانون ملی نباید رعایت الزامات مربوط به شکل یا محتویات درخواست (اظهارنامه) بین المللی را که متفاوت از یا علاوه بر الزامات مقرر در این معاهده و آیین نامه باشد الزامی کند.

(۲) مقررات بند (۱) نه بر اعمال مقررات بند (۲) ماده ۷ تاثیری دارد و نه مانع از آن می شود که هر قانون ملی، پس از آنکه رسیدگی به درخواست (اظهارنامه) بین المللی در اداره تعیین شده آغاز شد، ارائه موارد زیر را الزامی نماید:

(یکم) هنگامی که متقاضی شخص حقوقی است، نام مقامی که حق نمایندگی آن شخص حقوقی را دارد،

(دوم) اسنادی که بخشی از درخواست (اظهارنامه) بین المللی نیستند ولی دلیل ادعاها یا اظهارات بیان شده در آن درخواست (اظهارنامه) به شمار می روند، از جمله تایید درخواست (اظهارنامه) بین المللی با امضای متقاضی در صورتی که آن درخواست (اظهارنامه) در زمان تسلیم، توسط نماینده یا وکیل او امضا شده باشد.

(۳) در مواردی که متقاضی برای مقاصد هر دولت تعیین شده، بر طبق قانون ملی آن دولت به این دلیل که مخترع نیست واجد شرایط برای تسلیم درخواست (اظهارنامه) ملی نباشد، درخواست (اظهارنامه) بین المللی می تواند توسط اداره تعیین شده رد شود.

(۴) در مواردی که قانون ملی در خصوص شکل یا محتویات درخواست های (اظهارنامه های) ملی، الزاماتی را مقرر می دارد که از دیدگاه متقاضیان مساعدتر از الزامات مقرر در این معاهده و آیین نامه در خصوص درخواست های (اظهارنامه های) بین المللی است، اداره ملی، دادگاه ها و هر مرجع صلاحیت دار دیگر متعلق به دولت تعیین شده یا فعال از طرف آن می توانند الزامات نخست را به جای الزامات اخیر در مورد درخواست های (اظهارنامه های) بین المللی اعمال نمایند، مگر در مواردی که متقاضی اصرار ورزد که الزامات مقرر در این معاهده و آیین نامه در مورد درخواست (اظهارنامه) بین المللی او اعمال شود.

(۵) هیچ چیز در این معاهده و آیین نامه به گونه ای در نظر گرفته نشده است که به عنوان تجویز امری تفسیر شود که آزادی هر دولت متعاهد را برای مقرر داشتن شرایط ماهوی قابلیت ثبت اختراع (ورقه اختراع) به نحوی که مایل است محدود سازد. به ویژه، هر گونه مقرره در این معاهده و آیین نامه در خصوص تعریف دانش پیشین صرفا برای مقاصد تشریفات بین المللی است و در نتیجه، هر دولت متعاهد آزاد است که هنگام تعیین قابلیت ثبت اختراع (ورقه اختراع) برای اختراعی که در یک درخواست (اظهارنامه) بین المللی ادعا شده است، معیارهای قانون ملی خود را در خصوص دانش پیشین و سایر شرایط قابلیت ثبت اختراع (ورقه اختراع) که الزامات مربوط به شکل و محتویات درخواست ها (اظهارنامه ها) را تشکیل نمی دهند، اعمال نماید.

(۶) قانون ملی می تواند مقرر دارد که متقاضی، مدارکی را در رابطه با هر یک از شرایط ماهوی قابلیت ثبت اختراع (ورقه اختراع) مقرر در آن قانون ارائه دهد.

(۷) هر اداره دریافت کننده یا، پس از آنکه رسیدگی به درخواست (اظهارنامه) بین المللی در اداره تعیین شده آغاز شد، آن اداره می تواند قانون ملی را تا آنجا که مربوط به هر گونه شرط دایر بر این است که متقاضی باید توسط وکیلی که حق نمایندگی متقاضیان نزد اداره مذکور را دارد نمایندگی شود و یا اینکه متقاضی باید نشانی ای در دولت تعیین شده به منظور دریافت اخطاریه ها داشته باشد اعمال نماید.

(۸) هیچ چیز در این معاهده و آیین نامه به گونه ای در نظر گرفته نشده است که به عنوان محدود کننده آزادی هر دولت متعاهد برای اعمال اقداماتی که جهت حفظ امنیت ملی خود ضروری می داند، یا محدود کننده حق مقیمان یا اتباع خود برای تسلیم درخواست های (اظهارنامه های) بین المللی به منظور حفاظت از منافع اقتصادی عمومی آن دولت تفسیر شود.

(۱) به متقاضی باید این فرصت داده شود که ادعاها، توصیف و نقشه ها را نزد هر یک از اداره های تعیین شده ظرف مهلت مقرر اصلاح نماید. هیچ اداره تعیین شده ای نباید پیش از انقضای این مهلت، اختراع (ورقه اختراع) را اعطا کند یا از اعطای اختراع (ورقه اختراع) خودداری ورزد، مگر با رضایت صریح متقاضی.

(۲) اصلاحات نباید از افشای صورت گرفته در درخواست (اظهارنامه) بین المللی در زمان تسلیم فراتر رود، مگر اینکه قانون ملی دولت تعیین شده اجازه دهد که آنها از افشای مذکور فراتر روند.

(۳) اصلاحات باید در کلیه مواردی که در این معاهده و آیین نامه پیش بینی نشده است، مطابق با قانون ملی دولت تعیین شده باشد.

(۴) در مواردی که اداره تعیین شده ترجمه درخواست (اظهارنامه) بین المللی را الزامی نماید، اصلاحات باید به زبان ترجمه باشد.

(۱) تا آنجا که به حمایت از هر یک از حقوق متقاضی در یک دولت تعیین شده مربوط می شود، آثار انتشار بین المللی یک درخواست بین المللی در آن دولت، با رعایت مقررات بندهای (۲) تا (۴)، همان آثاری خواهد بود که قانون ملی دولت تعیین شده برای انتشار اجباری ملی درخواست های ملی بررسی نشده به همین کیفیت، مقرر می دارد.

(۲) چنانچه زبانی که انتشار بین المللی به آن انجام شده است با زبانی که انتشارها طبق قانون ملی در دولت تعیین شده به آن انجام می شود متفاوت باشد، قانون ملی مذکور می تواند مقرر دارد که آثار مقرر در بند (۱) صرفاً از زمانی قابل اعمال خواهد بود که:

(یکم) ترجمه ای به زبان اخیر، طبق مقررات قانون ملی منتشر شده باشد، یا

(دوم) ترجمه ای به زبان اخیر، از طریق در دسترس عموم قرار دادن جهت بازرسی همگانی طبق مقررات قانون ملی، در دسترس عموم قرار گرفته باشد، یا

(سوم) ترجمه ای به زبان اخیر، توسط متقاضی برای استفاده کننده واقعی یا احتمالی غیرمجاز از اختراع ادعا شده در درخواست بین المللی، ارسال شده باشد، یا

(چهارم) هر دو اقدام توصیف شده در (یکم) و (سوم)، یا هر دو اقدام توصیف شده در (دوم) و (سوم)، انجام گرفته باشد.

(۳) قانون ملی هر دولت تعیین شده می تواند مقرر دارد که در مواردی که انتشار بین المللی، بنا به درخواست متقاضی، پیش از انقضای ۱۸ ماه از تاریخ تقدم انجام گرفته باشد، آثار مقرر در بند (۱) صرفاً از زمان انقضای ۱۸ ماه از تاریخ تقدم قابل اعمال خواهد بود.

(۴) قانون ملی هر دولت تعیین شده می تواند مقرر دارد که آثار مقرر در بند (۱) صرفاً از تاریخی قابل اعمال خواهد بود که نسخه ای از درخواست بین المللی همان گونه که طبق ماده ۲۱ منتشر شده است، در اداره ملی آن دولت یا اداره ای که به عنوان اداره آن دولت عمل می کند دریافت شده باشد. اداره مذکور باید تاریخ دریافت را در اولین فرصت ممکن در روزنامه رسمی خود منتشر نماید.

(۱)

(الف) با رعایت مقررات قسمتِ ب، دفتر بین المللی و مراجع جستجوی بین المللی نباید پیش از انتشار بین المللی درخواست بین المللی، اجازه دسترسی هیچ شخص یا مقامی را به آن درخواست بدهند، مگر اینکه توسط متقاضی درخواست یا اجازه داده شده باشد.

(ب) مقررات قسمتِ الف در مورد هرگونه ارسال به مرجع جستجوی بین المللی صالح، ارسال های مقرر طبق ماده ۱۳، و ابلاغ های مقرر طبق ماده ۲۰ اعمال نخواهد شد.

(۲)

(الف) هیچ اداره ملی نباید پیش از نزدیک ترین تاریخ از میان تاریخ های زیر، اجازه دسترسی اشخاص ثالث به درخواست بین المللی را بدهد، مگر اینکه توسط متقاضی درخواست یا اجازه داده شده باشد:

(یکم) تاریخ انتشار بین المللیِ درخواست بین المللی،

(دوم) تاریخ دریافت ابلاغیه درخواست بین المللی طبق ماده ۲۰،

(سوم) تاریخ دریافت نسخه ای از درخواست بین المللی طبق ماده ۲۲.

(ب) مقررات قسمتِ الف مانع از آن نخواهد بود که هر اداره ملی به اشخاص ثالث اطلاع دهد که به عنوان اداره تعیین شده تعیین گردیده است، یا این امر را منتشر نماید. با وجود این، چنین اطلاع رسانی یا انتشاری صرفاً می تواند حاوی داده های زیر باشد: مشخصات اداره دریافت کننده، نام متقاضی، تاریخ تسلیم بین المللی، شماره درخواست بین المللی، و عنوان اختراع.

(ج) مقررات قسمتِ الف مانع از آن نخواهد بود که هر اداره تعیین شده برای مقاصد مقامات قضایی اجازه دسترسی به درخواست بین المللی را بدهد.

(۳) مقررات قسمتِ الف بند (۲) در مورد هر اداره دریافت کننده اعمال خواهد شد، مگر تا آنجا که به ارسال های مقرر طبق بند (۱) ماده ۱۲ مربوط می شود.

(۴) از نظر این ماده، اصطلاح «دسترسی» هر وسیله ای را در بر می گیرد که اشخاص ثالث از طریق آن بتوانند آگاهی کسب کنند، از جمله ابلاغ انفرادی و انتشار عمومی، مشروط بر آنکه، به هر حال، هیچ اداره ملی نباید پیش از انتشار بین المللی، یا در صورتی که انتشار بین المللی تا انقضای ۲۰ ماه از تاریخ تقدم انجام نگرفته باشد، پیش از انقضای ۲۰ ماه از تاریخ تقدم مذکور، یک درخواست بین المللی یا ترجمه آن را به طور عمومی منتشر نماید.