قانون حمایت از مالکیت صنعتی

ماده ۱۱۳ قانون حمایت از مالکیت صنعتی

فصل چهارم ـ علائم تجاری، علائم جمعی، علائم تأییدی و نامهای تجاری

در صورت اعطای مجوز بهره برداری از علامت به دیگری، مالک علامت در مقابل مصرف کنندگان و اشخاص ثالث، مسؤول اقدامات دارنده مجوز بهره برداری در راستای بهره برداری از علامت نظارت (کنترل) کیفیت می باشد، مگر اینکه ثابت کند به طور مؤثر و کافی بر کیفیت کالا ها یا خدمات دارنده مجوز بهره برداری نظارت داشته است.

در یک نگاه

مالکی که به دیگری مجوز استفاده از علامتش داده، در برابر مصرف کنندگان مسئول کیفیت کار او است؛ مگر ثابت کند به طور مؤثر و کافی بر کیفیت کالا یا خدمات او نظارت داشته است.

مسئولیت مجوز دهنده

مشتری علامت را می بیند، نه قرارداد مجوز را. اگر کالای دارنده مجوز معیوب باشد، مشتری با اعتماد به علامت خریده است. ماده ۱۱۳ این اعتماد را جدی گرفته و بار را روی مالک گذاشته: مسئول است، مگر نظارت مؤثر را ثابت کند.

این حکمی تازه و سنگین است. ماده ۴۴ قانون ۱۳۸۶ فقط می گفت قرارداد مجوز باید کنترل مجوز دهنده بر کیفیت را ممکن کند.

در عمل

قرارداد مجوز علامت حالا باید بند نظارت کیفی واقعی داشته باشد: استاندارد محصول، حق بازرسی، نمونه برداری دوره ای، و حق فسخ در صورت افت کیفیت. سوابق این نظارت هم باید نگه داشته شود؛ همان دلیلی است که مالک در دعوا لازم دارد.

منابع این شرح: ماده ۴۴ قانون ۱۳۸۶ و ماده ۱۴۲ آیین نامه ۱۳۸۷ (۱۳۸۷/۱۱/۰۱)

این شرح برای آشنایی است و نظر حقوقی درباره پرونده خاص شما نیست. تفسیر رسمی قانون با مراجع صالح است.

آخرین بازبینی شرح:

مواد دیگر فصل چهارم ـ علائم تجاری، علائم جمعی، علائم تأییدی و نامهای تجاری

پرسشی درباره اجرای این مقررات در پرونده خودتان دارید؟

متن قانون جای مشاوره حقوقی برای یک پرونده مشخص را نمی گیرد. کارشناسان برندنو وضعیت شما را بررسی می کنند.