قانون حمایت از مالکیت صنعتی

ماده ۱۰۰ قانون حمایت از مالکیت صنعتی

فصل چهارم ـ علائم تجاری، علائم جمعی، علائم تأییدی و نامهای تجاری

استفاده از علامت های ثبت شده در ایران از سوی هر شخصی غیر از مالک علامت، مشروط به موافقت مالک آن می باشد.

در یک نگاه

هر کس غیر از مالک بخواهد از علامت ثبت شده در ایران استفاده کند، به موافقت مالک نیاز دارد.

حق انحصاری

ساده ترین و اساسی ترین حکم فصل علامت. «موافقت» می تواند قرارداد مجوز بهره برداری باشد (که طبق ماده ۱۱۶ و ۵۸ باید ثبت شود)، یا نمایندگی فروش. استفاده بدون موافقت، راه دعوای ماده ۱۰۸ و شکایت کیفری بند ۲ ماده ۱۳۱ را باز می کند.

محدوده این حق را ماده ۹۹ (کالاهای ثبت شده) و ماده ۱۰۹ (کالایی که خود مالک به بازار آورده) تعیین می کنند.

پیش از ۱۴۰۳

همین حکم در بند «الف» ماده ۴۰ قانون ۱۳۸۶ بود، و ماده ۳۱ آن صریحاً حق استفاده انحصاری را به ثبت کننده می داد. نظریه های مشورتی متعددی بر پایه همین دو ماده، استفاده بدون رضایت را نقض دانسته بودند (از جمله ۷/۱۴۰۰/۱۵۲).

منابع این شرح: بند الف ماده ۴۰ و ماده ۳۱ قانون ۱۳۸۶ (۱۳۸۶/۰۸/۰۷)؛ نظر مشورتی ۷/۱۴۰۰/۱۵۲ (۱۴۰۰/۰۴/۲۸)

این شرح برای آشنایی است و نظر حقوقی درباره پرونده خاص شما نیست. تفسیر رسمی قانون با مراجع صالح است.

آخرین بازبینی شرح:

مواد دیگر فصل چهارم ـ علائم تجاری، علائم جمعی، علائم تأییدی و نامهای تجاری

پرسشی درباره اجرای این مقررات در پرونده خودتان دارید؟

متن قانون جای مشاوره حقوقی برای یک پرونده مشخص را نمی گیرد. کارشناسان برندنو وضعیت شما را بررسی می کنند.